Ἀνάποδα τό τραγούδι τῆς θάλασσας
ἀκούσαμε καί ναυαγήσαμε
ταξίδια ἀταξίδευτα,
τρυκυμίες ἱστορίες,
κι εἶναι ἄλλοτε στην ἐπήρρεια
τῶν κυμάτων, ποῦ φέρνουν
ἀναμνήσεις παράξενα λιμάνια,
κι ἀταίριαστα ἀσπρόμαυρα σύννεφα,
κι εἶναι ἄλλοτε τῆς γλυκόλαλης θάλασσας,
τά γαλήνια θέλγητρα
ποῦ διαγράφεται μορφή
ἀγαπημένο πρόσωπο,
κι ἀστέρια φωτεινά μάτια,
ἕλεγα, ξέμπαρκος και μεθυσμένος
ἀλμύρα κι πικρό νερό,
τά πολλά λιμάνια σέ διαβρώνουν,
οἱ πολλές θάλασσες σέ βαθαίνουν
ἐμπειρία καί πελάγη μοναξιά,
ποτέ, δέν θά μάθεις τό μυστικό μας,
ποσό πολύ σ’ ἀγάπησα,
πόσο πολύ σ’ ἀγαπῶ,
στά σύννεφα το ἔγραψα,
τήν θάλασσα ἀγκάλιασα καί δάκρυσε.
_
γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος
0 Σχόλια