Θα σας κάνω βιβλίο

3.09.2015

 

 

(Διαμαρτυρία εν μονολόγω…)


«Θα ανοίξω το στόμα μου και θα τα πω όλα!...
Παλιόγερος εδώ που μαζεύτηκε! Το πρωί τα έμαθα. Έχει ένα ξύλο και σκοτώνει τις γάτες. Δεν μπορεί λέει να τις βλέπει. Τον ενοχλούνε. Του χαλάνε τον κήπο λέει. Γεμίζουν την αυλή του χώματα!...
Ο καραγκιόζης. Δεν έχει στον ήλιο μοίρα και πουλάει νταηλίκι στα ζωντανά. Τζάμπα μάγκας ρε!... Με το ένα ποδάρι στο λάκκο και έχει μούτρα και σκοτώνει και μιλάει από πάνω!... Τζάμπα μάγκας ρε, τσαμπουκά στα γατάκια, ούτε καν στις γάτες…
Και έχεις και όλους αυτούς και τον φοβούνται. Έχει προβλήματα υγείας λένε. Μην τον χειροτερεύουμε για τις γάτες. Μην τον πρεσάρουμε. Και είναι και ο γιος του. Προς Θεού, μην έχουμε μπλεξίματα με δαύτον…
Θα ανοίξω το στόμα μου και δεν θα τους ξεπλένει ο κατακλυσμός του Νώε ρε!...
Αυτό δεν είναι πολυκατοικία. Είναι υπέργειες ποντικοφωλιές, υπερυψωμένα κοτέτσια. Ευήλια και ευάερα. Σύγχρονης κατασκευής για να βολεύονται οι αρουραίοι και τα πουλερικά. Και φοβόμαστε τον ποντικό από το υπόγειο με το παρτέρι στο πεζοδρόμιο.
Νταηλίκι της ψόφιας γάτας. Κάθε γάτα λέει είναι εφτάψυχη. Και αυτός είναι σήριαλ κίλερ. Αλλά δεν μιλάει κανείς εδώ μέσα. Θα μας δείρει ο ανάπηρος στο τέλος. Ρεζίλια, ε ρεζίλια…!

Αλλά το κακό ξεκινάει από αλλού. Δεν είναι αυτή η γειτονιά συγκεκριμένα αλλά θα μπορούσε να είναι και αυτή και η παρακάτω και αυτή που πέφτει ένα χιλιόμετρο πιο πίσω ή δύο πιο μπροστά. Όλα «κατά το εικός και το αναγκαίον». Τραγωδία της πλάκας. Τραγέλαφος.
Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ο άλλος ο ψωριάρης στο φούρνο. Που βάζει τους Πακιστανούς να φουρνίζουν από τα χαράματα και έχει τις κοπέλες ανασφάλιστες. Δεν ξέρουμε τι τρώμε. Θα τα πάρουν όλοι αυτοί και θα μας ρίξουν ποντικοφάρμακο μες στα ψωμιά και καλά θα μας κάνουν τέτοιοι που είμαστε. Ποντικοί. Αλλά και αυτουνού λέει να μην του μιλάμε. Κερνάει τζάμπα τυρόπιτα τον υπεύθυνο του δήμου και μας έχει όλους σούζα. Τον υπεύθυνο… Μέχρι να καταλάβει και αυτός τι τον ταΐζουν….
Τις προάλλες πάλι στο σούπερ μάρκετ αδειάσανε τις τσάντες των υπαλλήλων να δούνε μήπως τους κλέψανε. Θα φτωχύνουν από τα μπαγιάτικα που μας πουλάνε στα ράφια. Η ιδιοκτησία άλλαξε λέει. Εξαγοράστηκε από μια γερμανική επιχείρηση. Όπως το πάνε θα μας κάνουνε και σαπούνι και θα μας πουλάνε στα ράφια. Με ειδικό ΦΠΑ…
Και είναι και το άλλο… Πας στην τράπεζα να πάρεις πέντε φράγκα με το σταγονόμετρο και έρχεται η χρηματαποστολή. Και σε κλειδώνουνε μέσα και σου ζητάνε να απομακρυνθείς από την πόρτα μην τυχόν και χαθούν τα λεφτά. Και ποιοι είμαστε εμείς που μπορούμε να παίρνουμε λεφτά από θωρακισμένες τσάντες με κωδικό ασφαλείας; Ναι, θα τους ληστέψει το σάψαλο, ο γέρων ο ογδοηκοντούτις… Ναι, φυλαχτείτε… Κυκλοφορεί και η γιαγιά Ντάλτον ανάμεσά μας. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο σου λέει μετά. Και αυτοί στα καλά του καθουμένου σου κολλάνε και τη ρετσινιά.
Θα ανοίξω το στόμα μου και πάλι λίγα θα πω.
Αλλά δεν είναι έτσι. Έρχεται η ώρα που πρέπει να τα πεις όλα!... Κάποιος πρέπει να μιλήσει. Και ας βαράει το κεφάλι του στον τοίχο. Θα το σπάσουμε το ντουβάρι που θα πάει. Και αν δεν το σπάσουμε θα το ραγίσουμε. Κάποιος πρέπει να μιλάει. Να φαίνεται τουλάχιστον μια ρωγμή στη βουβή ασπρίλα.
Ξέρω, ρητορείες και πάλι θα μου πεις. Κηρύγματα και ρητορείες. Και οι τοίχοι δεν σπάνε με πρόκες. Αυτοί είναι. Είναι ο διευθυντής της τράπεζας, ο υπεύθυνος του σούπερ μάρκετ, ο φούρναρης και ο γέρος στο υπόγειο. «Αυτοί είναι» θα μου πεις. Και μην πουλάς μαγκιά και επανάσταση. Πάνε αυτά. Άντε γράψε τίποτα γλυκανάλατο καμιά χιλιάρα σελίδες μπας και βρεθεί και το όνομα σου στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Δωσ' τους ένα λόγο ακόμα να ψάχνουνε τους υπαλλήλους μην τυχόν και κλέψανε το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Αυτά είναι. Γράφε και μην ερευνάς. Αυτοί είναι. Δεν αλλάζουν. Δεν θα αλλάξεις εσύ τον κόσμο. Το κεφάλι σου θα φας. Γράφε. Τι άλλο μπορείς να κάνεις;
Ε, ναι. Τι άλλο μπορώ να κάνω εγώ για τα γατάκια που πάνε πνιγμένα, για την Ελένη που κάνει τετράωρα στο σούπερ μάρκετ, για τους άλλους εκεί πέρα στο φούρνο;
Γράφω. Είναι τώρα να τα βάζεις με το γέρο στο υπόγειο.
Και όμως έχει σημασία. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Ούτε μια γάτα δεν τολμάμε να υπερασπιστούμε. Ούτε μια γάτα. Και ας μας τρώνε τα ποντίκια από το υπόγειο. Όχι να υπερασπιστούμε και ανθρώπους. Όχι να υπερασπιστούμε τους δικούς σου, τους δικούς μου ανθρώπους. Όχι να υπερασπιστούμε εμένα και εσένα.
«Άσε,τα πανε και άλλοι και είδαμε προκοπή» θα μου πεις. Όλοι την ίδια καραμέλα μασάνε. Γράφε και μη μιλάς!...
Ε, ναι λοιπόν. Γράφω.
Δεν θα τα ‘αφήσω αυτά. Και ίσως σε 100 ή 200 χρόνια κάποιοι να μιλάνε για αυτά.
Δεν θα τη βγάλουνε έτσι φτηνά. Θα σας φάω την υστεροφημία ρε.
Εσύ, που σκοτώνεις τις γάτες. Πρόσεχε. «Άδοξος θα γυρίζεις στη Φθία και στην Ελλάδα!...»
Δεν τα λέω έτσι αυτά. Γιατί δεν πρέπει να περνάνε έτσι αυτά. Τώρα, αύριο και μεθαύριο.
Θα σας κάνω σκόνη! Δεν θα έχετε μούρη να βγείτε παρά έξω… Θα διαβάζουν για εσάς και θα ντρέπονται!... Τώρα, αύριο και μεθαύριο... Δεν έχει σημασία το πότε. Κάποτε!...
Θα σας κάνω βιβλίο…»

 

_

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιωτη

    Να γραφετε ετσι σταρατα και αληθινα!!Μπραβο!!

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Ευχαριστώ πολύ! Προσπαθώ!

      Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Σας ευχαριστώ!

      Απάντηση
  2. ΑΝΝΑ

    πολύ μου άρεσε. μπράβο Χρήστο!!!!

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Ευχαριστώ για την παρότρυνση!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου