Θυμάμαι

12.02.2019

Απόψε που βρέχει, πάλι, θέλησα να γράψω
όσα αισθάνθηκα και ποτέ μου δεν θα τα κάψω!
Στάχτες όλα αυτά θα ‘θελα να γίνουνε
αυτά που την ψυχή μου, βαθιά, βαραίνουνε!

Νύχτες αλησμόνητες μόνη μου στο καθρέφτη να κοιτώ
μέσα στη ψυχή μου το είδωλό μου σαν τοπίο θολό.
Θυμάμαι να κάθομαι και τον εαυτό μου να βασανίζω
την καρδιά μου να μαυρίζω και σαν το γυαλί να ραγίζω!

Σαν εφιάλτες οι μέρες, χωρίς εσένανε, περνούνε
και οι στιγμές που μαζί ζήσαμε πίσω δεν γυρνούνε.
Μέρες που φεύγουνε χωρίς τη δική σου αγκαλιά
είναι μαχαίρι που το χώνουνε βαθιά στην καρδιά!

Όπου κι αν πάω το δικό σου άγγιγμα ζητάω
τη δική σου εικόνα στο μυαλό μου θα κρατάω.
Κορμί, χάδι, φιλί δεν θέλω άλλο να μ’ αγγίξει
μετά από ‘σένα την καρδιά μου έχω στραγγίξει!

Όσα έχω δώσει σ’ εσένα- παράτησα εμένα-
δεν θα γυρέψω ποτέ από άλλονε κανέναν.
Σκέψεις, λέξεις, στιγμές ήταν όλες τόσο αληθινές
-νομίζω σα να έγιναν όλα τα όμορφα εχθές!

Όλα αυτά θέλω τώρα στο χαρτί να τυπώσω
-την καρδιά μου μια για πάντα στο χθες να κλειδώσω.
Όσα μέχρι τώρα μοιράστηκα στην ζωή μου, μαζί σου
ψάχνουν λύτρωση να βρουν από το χαρτί στο φιλί σου!

 

_

γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου