Ιθάκη

31.03.2020

Η ζωή μας, 

μια συγχορδία ομορφιάς και ασχήμιας

χαράς και λύπης

κόλασης και παράδεισου.

Μια πινελιά ιμπρεσιονιστική

στο απέραντο ψηφιδωτό της ύπαρξης.

Ένα μυστηριακό αμάλγαμα ασύμμετρων πόθων

κι αδυσώπητων παθών,

απέναντι σ’ ένα χείμαρρο ατέλειωτων προσδοκιών

κι ατέρμονων προκλήσεων.

 

Ένας αδυσώπητος πόλεμος

επιθυμιών και πόθων ανεξέλεγκτων, 

που συγκρούονται αδιαλείπτως

διασταυρώνοντας αμείλικτα τα ξίφη τους.

Που συχνά ασφυκτιούν ή λιμνάζουν 

φθίνουν, πληθαίνουν ή υποτροπιάζουν.

 

Έρχονται συχνά όμως στιγμές, που μας λυτρώνουν

κι άλλες που υποχθονίως μας απομυζούν 

ή μάς αλώνουν, 

ορίζοντας επιτακτικά,

 τις συντεταγμένες της ύπαρξής μας.

Τις Ευμενίδες ή τις Ερινύες

της ίδιας της ζωής μας.

 

Στιγμές, που δεν παύουν να αναμετρώνται διαρκώς 

στη προκρούστεια κλίνη

 μιας κυνικής πραγματικότητας,

που θεοποιεί την μετριότητα

που επιβραβεύει ασύδοτα την συνήθεια

προσκυνώντας την όποια συμβατικότητα.

 

Κι εμείς θα πρέπει να εξέλθουμε 

όσο το δυνατόν πιο δυνατοί, πιο αλώβητοι

πλέοντας σε ένα πέλαγος, 

ανάμεσα σε Συμπληγάδες, 

Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες.

 

Σε αυτό το αργόσυρτο οδοιπορικό της μοναξιάς μας,

σε αυτό το παράξενο ταξίδι, 

της ίδιας μας της ζωής.

Ναυαγοί, 

που γυρεύουν επιτακτικά τον δρόμο

για τη δική τους ξεχωριστή Ιθάκη.

Παλεύοντας με την ίδια τους την ψυχή

επίμονα, αδυσώπητα.

Πάντα, μονάχοι…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου