Η ζωή μας, 

μια συγχορδία ομορφιάς και ασχήμιας

χαράς και λύπης

κόλασης και παράδεισου.

Μια πινελιά ιμπρεσιονιστική

στο απέραντο ψηφιδωτό της ύπαρξης.

Ένα μυστηριακό αμάλγαμα ασύμμετρων πόθων

κι αδυσώπητων παθών,

απέναντι σ’ ένα χείμαρρο ατέλειωτων προσδοκιών

κι ατέρμονων προκλήσεων.

Ένας αδυσώπητος πόλεμος

επιθυμιών και πόθων ανεξέλεγκτων, 

που συγκρούονται αδιαλείπτως

διασταυρώνοντας αμείλικτα τα ξίφη τους.

Που συχνά ασφυκτιούν ή λιμνάζουν 

φθίνουν, πληθαίνουν ή υποτροπιάζουν.

Έρχονται συχνά όμως στιγμές, που μας λυτρώνουν

κι άλλες που υποχθονίως μας απομυζούν 

ή μάς αλώνουν, 

ορίζοντας επιτακτικά,

 τις συντεταγμένες της ύπαρξής μας.

Τις Ευμενίδες ή τις Ερινύες

της ίδιας της ζωής μας.

Στιγμές, που δεν παύουν να αναμετρώνται διαρκώς 

στη προκρούστεια κλίνη

 μιας κυνικής πραγματικότητας,

που θεοποιεί την μετριότητα

που επιβραβεύει ασύδοτα την συνήθεια

προσκυνώντας την όποια συμβατικότητα.

Κι εμείς θα πρέπει να εξέλθουμε 

όσο το δυνατόν πιο δυνατοί, πιο αλώβητοι

πλέοντας σε ένα πέλαγος, 

ανάμεσα σε Συμπληγάδες, 

Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες.

Σε αυτό το αργόσυρτο οδοιπορικό της μοναξιάς μας,

σε αυτό το παράξενο ταξίδι, 

της ίδιας μας της ζωής.

Ναυαγοί, 

που γυρεύουν επιτακτικά τον δρόμο

για τη δική τους ξεχωριστή Ιθάκη.

Παλεύοντας με την ίδια τους την ψυχή

επίμονα, αδυσώπητα.

Πάντα, μονάχοι…

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος