Ιθάκη

31.03.2020

Η ζωή μας, 

μια συγχορδία ομορφιάς και ασχήμιας

χαράς και λύπης

κόλασης και παράδεισου.

Μια πινελιά ιμπρεσιονιστική

στο απέραντο ψηφιδωτό της ύπαρξης.

Ένα μυστηριακό αμάλγαμα ασύμμετρων πόθων

κι αδυσώπητων παθών,

απέναντι σ’ ένα χείμαρρο ατέλειωτων προσδοκιών

κι ατέρμονων προκλήσεων.

 

Ένας αδυσώπητος πόλεμος

επιθυμιών και πόθων ανεξέλεγκτων, 

που συγκρούονται αδιαλείπτως

διασταυρώνοντας αμείλικτα τα ξίφη τους.

Που συχνά ασφυκτιούν ή λιμνάζουν 

φθίνουν, πληθαίνουν ή υποτροπιάζουν.

 

Έρχονται συχνά όμως στιγμές, που μας λυτρώνουν

κι άλλες που υποχθονίως μας απομυζούν 

ή μάς αλώνουν, 

ορίζοντας επιτακτικά,

 τις συντεταγμένες της ύπαρξής μας.

Τις Ευμενίδες ή τις Ερινύες

της ίδιας της ζωής μας.

 

Στιγμές, που δεν παύουν να αναμετρώνται διαρκώς 

στη προκρούστεια κλίνη

 μιας κυνικής πραγματικότητας,

που θεοποιεί την μετριότητα

που επιβραβεύει ασύδοτα την συνήθεια

προσκυνώντας την όποια συμβατικότητα.

 

Κι εμείς θα πρέπει να εξέλθουμε 

όσο το δυνατόν πιο δυνατοί, πιο αλώβητοι

πλέοντας σε ένα πέλαγος, 

ανάμεσα σε Συμπληγάδες, 

Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες.

 

Σε αυτό το αργόσυρτο οδοιπορικό της μοναξιάς μας,

σε αυτό το παράξενο ταξίδι, 

της ίδιας μας της ζωής.

Ναυαγοί, 

που γυρεύουν επιτακτικά τον δρόμο

για τη δική τους ξεχωριστή Ιθάκη.

Παλεύοντας με την ίδια τους την ψυχή

επίμονα, αδυσώπητα.

Πάντα, μονάχοι…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου