τοβιβλίο.net

Select Page

Κάθε ποῦ νυχτώνεις

Κάθε ποῦ νυχτώνεις

Νυχτώνεις παράδοξα. Στ στεν σοκάκια τς λλομόρφης πόλης, φήνεις ρώματα σκιές, στις ναλλαγές ταν κτιρίων, χαράκιες νομα τν πρώην, τν νύν, φίλων, γαπημένων. Σ ‘λες τις κατευθύνσης τν νέμων.

Σε εδα, να φήνεις μηνύματα γάπες στα πεφταστέρια. χεις κάτι μακρινό στ βλέμμα, που κοιτς τ ντύνεσαι, που μένεις σ ντύνει, εναι στιγμές πο γίνεσαι σκιά, σως κε να νήκεις.

Σ ρώτησα, «Θα με πάρεις μαζί σου στ ταξίδια σου;». Κι συ μο χαμογέλασες, «εναι διάβατα τα ταξίδια μου», μο επες, «δεν χουν ρισμό, προορισμό, θ χαθείς;». πό τότε, συνεχς χανόμαι.

Νυχτώνεις θόρυβα. Στους ρχαίους δρόμους, κούς σιγοψυρίσματα λοτινν τραγουδιν λύπης κι ετυχίας τ ‘χρονο σημάδι. Κανείς δεν μ ξέρει, ς βαθιά στ μέσα σου. κινησία παντο στ διάβα σου. Πίο καλά τσι. ργά βήματα, στ ‘γνωστο, θολή σκέψη πο ξεκαθαρίζει. Σο επα.

Στις γνωστές πόλεις τν γνώριμων προσώπων, χει πάντα νύχτα. Κάθε πο νυχτώνει, νιώθω πίοτερο καλά, τι σημαίνει μακρινή γάπη. Γι ‘ατό φεύγω, επες.

χεις δίκιο. Σο επα. πάρχει πι σταθερό σημεο π ‘τν καρδιά πο σ περιμένει.

 

_

γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μου άρεσε πολύ!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σ ΄ευχαριστώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος