Κάποτε το Νοέμβρη

19.06.2016

Τα τραγούδια της αμαρτίας σε θυμίζουν

οι αναμνήσεις ολοένα τον τριγυρίζουν

Νύχτα, κρυφός πόθος, μια μικρή τραγωδία

Εσύ και ένας γλυκός πόνος σε κάθε μελωδία.

 

Νομίζεις πως γράφεις στίχους

και στους ανθρώπους τάχα έρχεσαι κοντά

δεν ξέρεις πως χτίζεις τοίχους

και κλείνεσαι μόνος σου σε κλουβιά.

 

Δυο ξένοι βρεθήκατε ανάμεσα στις λέξεις

αυτός για σένα πρόθυμα ξεπερνούσε τα όρια

μα τα δώρα του δεν μπορούσες να τ’ αντέξεις

ίσως δεν σου άφηνε και πολλά περιθώρια.

 

Στο μαύρο χώμα, σε άσπρο μνήμα

του πρώτου εραστή ψάχνει το κτήμα

Η δικιά του πατρίδα είναι κρανίου τόπος

δω πέρα μόνος βασιλιάς το Σκότος.

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Νομίζεις πως γράφεις στίχους

    και στους ανθρώπους τάχα έρχεσαι κοντά

    δεν ξέρεις πως χτίζεις τοίχους

    και κλείνεσαι μόνος σου σε κλουβιά.

    Να είναι άραγε η μοίρα όλων μας , να μένουμε δεμένοι πιο σφιχτά
    στης ποίησης το δώμα… στης έμπνευσης τα κελιά?

    Δυνατό το ποίημά σου Φοίβο!
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου