Κάποτε το Νοέμβρη

Δημοσίευση: 19.06.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Τα τραγούδια της αμαρτίας σε θυμίζουν

οι αναμνήσεις ολοένα τον τριγυρίζουν

Νύχτα, κρυφός πόθος, μια μικρή τραγωδία

Εσύ και ένας γλυκός πόνος σε κάθε μελωδία.

 

Νομίζεις πως γράφεις στίχους

και στους ανθρώπους τάχα έρχεσαι κοντά

δεν ξέρεις πως χτίζεις τοίχους

και κλείνεσαι μόνος σου σε κλουβιά.

 

Δυο ξένοι βρεθήκατε ανάμεσα στις λέξεις

αυτός για σένα πρόθυμα ξεπερνούσε τα όρια

μα τα δώρα του δεν μπορούσες να τ’ αντέξεις

ίσως δεν σου άφηνε και πολλά περιθώρια.

 

Στο μαύρο χώμα, σε άσπρο μνήμα

του πρώτου εραστή ψάχνει το κτήμα

Η δικιά του πατρίδα είναι κρανίου τόπος

δω πέρα μόνος βασιλιάς το Σκότος.

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Νομίζεις πως γράφεις στίχους

    και στους ανθρώπους τάχα έρχεσαι κοντά

    δεν ξέρεις πως χτίζεις τοίχους

    και κλείνεσαι μόνος σου σε κλουβιά.

    Να είναι άραγε η μοίρα όλων μας , να μένουμε δεμένοι πιο σφιχτά
    στης ποίησης το δώμα… στης έμπνευσης τα κελιά?

    Δυνατό το ποίημά σου Φοίβο!
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου