Σαν να ‘ναι πιό θολό σήμερα το φεγγάρι 

και σαν να ‘ναι πιο μακριά το επόμενο πρωινό.

Ίσως να φταίει η παχιά χειμωνιάτικη κουρτίνα,

που ο κόσμος είναι λίγο πιο θολός απο χθες,

Ίσως να ‘ναι και η ομίχλη που πιάνει τα πεδινά της καρδιάς,

ίσως να ‘ναι η λάσπη από τον ξεχασμένο θαμμένο εαυτό μας.

Αυτή η θολή ματιά του κοσμο μου φερνει μνημες,

Μνήμες που μπήκαν στο χρονοντούλαπο της “προς λήθη” μεριάς.

Εκεί που νιώθεις την μοναξιά να σου τσακίζει τα κόκαλα,

ζητάει κι αυτή το δικό της μερίδιο από την φτώχεια μας.

Φόβος θα πει να είσαι αντίκρυ στο θάνατο,

αλλά να συνεχιζεις να ρωτάς αν είναι αυτή η τελευταία σου μέρα.

Η ανησυχία προηγείται του φόβου,

Η παιδικότητα προηγείται της ωρίμανσης,

Η ζωή προηγείται του θανάτου,

Ο έρωτας προηγείται της ματαίωσης.

Ολα τα όμορφα στη ζωή μας είχαν προτεραιότητα κάποτε.

Κάποτε απ’ τη ζωή μας, χαρά πέρασε.

Κάποτε απ’ την ανυπαρξία μας, ύπαρξη πέρασε.

Κάποτε απ’ την αιωνιότητα, η ζωή μας πέρασε κι εχάθει.

_

γράφει o Αλέξανδρος Παπαδόπουλος