Select Page

Καλοκαιρινή απουσία

Καλοκαιρινή απουσία

 

Καλοκαίρι!

Απόγευμα Σαββάτου.

Το παράθυρό μου κοιτάζει στην ανατολή. Ο ήλιος αντανακλά ό,τι του έχει απομείνει, στον απέναντι τοίχο. Τελευταίες ακτίνες πάνω στα μπαλκόνια, μπαλκονόπορτες, καρέκλες του απέναντι τοίχου.

Ο καιρός κοροϊδεύει την καλοκαιρινή μου ραστώνη, με ξαφνικά μπουμπουνητά και ριπές δροσερού αέρα μέσα από τα φυλλώματα της ακακίας. Η αίσθηση της δροσιάς πάνω στο κορμί μου, αφήνει ανακούφιση από τις ώρες του καύσωνα της ψυχής μου.

Καλοκαίρι κι η απουσία του κόσμου αισθητή.

Μόνη στο μπαλκόνι μου αναμετρώ την απουσία μιας παρουσίας, της δικής σου!

Είναι περίεργο να νιώθω την παρουσία σου μέσα από κενές στιγμές!

Το μυαλό μου ταξιδεύει εκεί που βρίσκεσαι.

Νιώθω κάθε σου κίνηση, κάθε σου αίσθηση.

Αυτή η ώρα πάντα με βασανίζει.

Αυτήν την ώρα νιώθω κάθε κίνηση, ματιά, ομιλία, γύρω μου.

Είναι ένα παιχνίδι παλιό και φοβάμαι ότι μ' αρέσει.

Το βράδυ πάντα με πνίγει, δεν ξέρω γιατί.

Αυτή η ώρα όμως μ' ελευθερώνει με το παιχνίδι των ρόλων.

Μπορεί να 'ναι τάση μαζοχιστική, όπως λέει η γιατρός. Ένα μικρό κι ικανό μαζοχιστικό κομμάτι

της προσωπικότητάς μου.

Μπορεί να 'ναι διαίσθηση.

Μπορεί να 'ναι επικοινωνία.

Σε φαντάζομαι ντυμένο με τ 'ακριβά σου πουκάμισα και με την χαρακτηριστική νευρικότητα των άκρων σου.

Το έχω παίξει πολλές φορές αυτό το παιχνίδι. Είναι η ώρα που εμπνέει για παιχνίδια του μυαλού.

Είναι η ανάμνηση στιγμών που δέθηκαν μ 'αυτήν την ώρα.

Οκτώ μ' εννέα μετά μεσημβρίας, καλοκαιρινού απόβραδου.

Η θλίψη στα μάτια μου.

Δεν μπορώ να δεχτώ μια τέτοια θλίψη. Είναι έντονα εγωιστική και μαγνητίζει όλα τα συναισθήματά μου κι όλες τις αισθήσεις μου.

Τα κάνει όλα ένα σώμα, μία αίσθηση, μία απαίτηση: εσένα !

Εκεί κάπου στο χώρο, μακριά από εμένα, υπάρχεις, τρως, χαίρεσαι, λυπάσαι, σ' αγγίζει, την αγγίζεις, την αγκαλιάζεις, σ' αγκαλιάζει. Περπατάς σε παραλίες μαζί της κι αφήνεσαι στα χέρια της και στον έρωτά της.

Η αίσθηση της απουσίας σου.

Βροχή πάνω στον δρόμο, βροχή πάνω στ' αυτοκίνητα.

Αναλογίζομαι τις ώρες σου.

Αναλογίζομαι την αλήθεια σου.

Προσπαθώ να σε βρω στον χώρο και στον χρόνο.

Εικόνες τρέχουν.

Σε βλέπω μέσα στην απατηλή σου πολυτέλεια να διατηρείς αμφίβολες ισορροπίες.

Να χάνεσαι μέσα στο ποτήρι σου, να διαλύεσαι μέσα στο κρύσταλλο και στο αλκοόλ.

Να ανοίγεις δρόμους που τους κρατάς κλειστούς σε μένα.

Η βροχή συνεχίζει να πλένει αυτήν τη λερωμένη πόλη.

Η σιωπή σου χαλαρώνει αυτές τις ώρες.

Θέλεις να εξομολογηθείς και δαγκώνεις τη γλώσσα.

Θέλεις να πεις αυτό το κάτι και δαγκώνεις τα χείλη.

Η σιωπή σου σε τυραννάει.

Λίγα λόγια πάνω στο χαρτί.

Αίσθηση δροσιάς από τον ξαφνικό αέρα που σηκώνει την κάψα αυτής της πόλης.

Αίσθηση δροσιάς πάνω σε μια τυπική αμαρτία.

Αίσθηση δροσιάς πάνω στο κορμί μου που καίει κάθε βράδυ σαν κι αυτό, που λείπεις.

 

_

γράφει η Αρσινόη Πασχαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

3 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστώ πολύ Κα Ιωαννάτου!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!