Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει.

Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει.

Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα

ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα.

«Είναι εύκολη η επιλογή που πήρε στα είκοσι», λένε όλοι οι σοφοί που ξέρω.

Είναι εύκολη η στροφή προς ανθισμένο μονοπάτι όταν έμαθες να ζεις σε ξερό;

Έδινε υποσχέσεις με καρδιά που χτυπούσε άρρυθμα. 

Έδινε τα χέρια στα άτομα της ζωής του, που ήταν πολυάριθμα.

«Είχε φίλους και τον αγαπούσαν.», λένε οι σοφοί ανήξεροι.

Είχε εμένα που τον αγαπούσα και φρόντιζα να το ξέρει.

«Είναι εύκολη η αγάπη στα δεκαοχτώ», λένε τα άγρια σκυλιά που διψούν για αίμα.

Σε ποιο σύμπαν ένα αίσθημα βιώνεται το ίδιο από μάτια με διαφορετικό βλέμμα;

Αν γνωρίζετε, μπορείτε να πάτε εκεί και να αφήσετε το διάβασμα.

Αφήστε εδώ όμως τα παιδιά σας για να μην έχουν αργό βάδισμα,

για να μην γίνουν όπως εσείς (εγωπαθείς ανήξεροι) αφού είναι εύπλαστα,

και για να έχουμε μαζί μας ανθρώπους με αισθήματα κάθε άλλο παρά πλαστά.

Με εκείνον βρέθηκα στο σπίτι του χρόνου και ανεβήκαμε μαζί δύο όμορφα σκαλιά,

που ήταν γαλανά και μύριζαν λεβάντα και όταν πάτησα στο τρίτο άκουσα παρακάλια.

«Μην κάνεις το ίδιο, γιατί είσαι πιο δυνατή», έλεγαν όλοι οι σοφοί που ευελπιστώ να ταξιδεύουν.

Έμεινα στο τρίτο και για αυτό σήμερα είμαι εδώ και όχι στο απειροστό,

ενώ εκείνος έπεσε και στα χαρτιά όλων έγινε ένα ποσοστό.

Θα ερχόμουν να μιλήσω για αυτό, αν πονούσα λιγότερο.

Αλλά το γράφω γιατί επιζητώ μια κάθαρση και τίποτα περισσότερο.

Στην αρχή έβλεπα ένα αγόρι με όνειρα για τη ζωή και χαμόγελο στα χείλη

και τα χέρια του είχαν πάντα πιτσιλιές από χρώματα και τα μάτια του ήταν μια απειλή.

Γιατί είχα ανυψωμένα τείχη και όποτε τον κοίταζα απειλούσε να τα περάσει.

Δεν έφταιξε μία στιγμή, ούτε κάποια φράση.

Θέλησα να μάθω από που πηγάζει ο ενθουσιασμός του κι έμαθα.

Θέλησα να βρω σημάδια του εαυτού μου στα μάτια του και βρήκα.

Θέλησα να συμβαδίσω με αυτό το αγόρι που θεωρούσα πως τα έχει όλα,

πριν μάθω πως στην πραγματικότητα του είχαν παρθεί όλα.

Χωρίς τις λεπτομέρειες θα σας είναι ένας άνθρωπος μισός.

Όμως για να σας τις πω, θα αφήσετε πρώτα στην άκρη το μίσος

για νέα άτομα που παίρνουν την ζωή τους από ανάγκη για γαλήνη.

Δεν θα τα κατηγορείτε για την χαμένη νεανικότητα που μπλέχτηκε με δύνη.

Και αν μέσα από τα μάτια του είχατε δει έστω μονάχα μία φορά, 

θα καταλαβαίνατε και την δική μου συμφορά.

Γιατί δεν λυπούνται τον χαμό οι συμφοιτητές και η γειτονιά,

αλλά εκείνοι που μαζί είχανε αφήσει τα μεσάνυχτα ελεύθερα μπαλόνια.

Γιατί δεν λυπούνται τον χαμό οι γονείς που δηλητηριάζουν την εμπειρία της ζωής,

αλλά αυτοί που τον έβλεπαν ξεχωριστό μέσα στην κοινοτυπία της.

Ξεχωριστό επειδή στα σκούρα μέρη έβλεπε μία μικρή πηγή φωτός

και στα φωτεινά ζωγράφιζε εκμεταλλευόμενος την ικανότητα έκφρασης χρώματος.

Στις πορείες των υπόλοιπων διακρίνετε καλύτερα τα λάθη.

Σε βάθος χρόνου τα διακρίνουν κι εκείνοι με τα πάθη.

Όμως μην ακούσω στο εξής έναν άνθρωπο να κρίνει τέτοια πράξη.

Κάτι θα κρύβει από τα μάτια όσων δεν χρειάζεται να δουν, εντάξει;

Και πριν μιλήσετε για τις χαρές της νεανικής ζωής, σκεφτείτε την δική σας.

Σκεφτείτε όχι μόνο τα όμορφα αλλά και όσα πόνεσαν την κεφαλή σας.

Εσείς όταν τον σκέφτεστε βλέπετε έναν απροσάρμοστο,

χωρίς προβλήματα νέο, με όλη την ζωή μπροστά, αχάριστο.

Εγώ σκέφτομαι μια όμορφη ψυχή που δεν ήθελε να δαμαστεί

και ενώ κάθε ώρα πάλευε δεν μπόρεσε ο αγώνας να τερματιστεί.

Το παιδί μέσα του έκλαιγε όσο το σώμα μεγάλωνε

και το παιδί μέσα του έτρεμε από την φωνή που το μάλωνε.

Ο ενήλικας ήταν αγνή ψυχή που δεν ύψωνε την φωνή

και με τις σκέψεις, τις ιδέες και τα σκίτσα του με άφηνε άφωνη.

Μπορεί κάποιος να ρωτήσει πως νιώθω εγώ και αν θα κάνω το ίδιο.

Εγώ πρόκειται τώρα να ζήσω και για τους δύο.

Είστε σαχλοί αν νομίζετε πως η πληγή θα φύγει

και άμυαλοι αν τον χρησιμοποιείτε για παράδειγμα προς αποφυγή.

Η φωνή του συντροφεύει όλα τα βράδια μου

και ας με κάνει να πιέζω τα φρύδια μου,

γιατί η σύγχυση με την λύπη με έφτασαν αγκαλιασμένες

και κάνουνε τις νύχτες μου αισχρές και πονεμένες.

Όμως θα τελειώσω τον λόγο με μία φράση μοναδική του,

η οποία ας γίνει όλων μας και όχι μόνο δική μου.

«Σε όνειρο είχα δει πως μπορώ, 

γιατί κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο.»

_

γράφει η Ιωάννα Σμικρού