Καθισμένη στο παγκάκι της καρδιάς μου, χαζεύω τους διαβάτες της ψυχής μου.
Λέξη δε θα τους πω.
Είναι ακριβές οι κουβέντες μου.
Ούτε μείνε ούτε φύγε.
Δική τους η επιλογή.
Ελεύθερη βούληση που λένε.
Παρατηρώ το ύφος τους στην αλήθεια και στο ψέμα τους.
Απλός θεατής.
Ανέκφραστη, αδιαμαρτύρητη.
Μα σαν ορίσουν τι θα κάνουν, αλλάζω, είτε με ψύχρα είτε με θέρμη.
Η θερμοδιάθεσή μου είναι τόσο ευαίσθητη και τόσο συνεπής!
Δε με προδίδει ποτέ.
Σε αντίθεση με εκείνους, που με ένα φιλί με προδίνουν.
Λες και δε το καταλαβαίνω, λες και δε το νιώθω.
Για αυτό κάθομαι.
Για να τους βλέπω ήρεμα χαλαρά, και εύκολα να καταλάβω.
Δική τους η απόφαση λοιπόν.
Εγώ, ψυχή δεν έχω να δανείσω.
Μόνο να δωρίσω…
Ούτε λέξεις να χαλαλίσω.
Μόνο να της χαρίσω.
Περάστε λοιπόν!
Κάντε τη βόλτα σας αμέριμνοι διαβάτες!
Εδώ θα στέκω.
Σε ένα παγκάκι να θωρώ
το βήμα σας που έρχεται η φεύγει…

_

γράφει η Χριστίνα Γαλιάνδρα