Το ποίημα που έγραψε ο Καρυωτάκης όταν έμαθε ότι έπασχε από σύφιλη:

Ωχρά σπειροχαίτη

Ήταν ωραία ως σύνολο τα επιστημονικά βιβλία, οι αιματόχρωμες εικόνες τους, η φίλη που αμφίβολα κοιτάζοντας εγέλα μυστικά, ωραίο κι ό,τι μας έδιναν τα φευγαλέα της χείλη…

Το μέτωπό μας έκρουσε τόσο απαλά, με τόση επιμονή, που ανοίξαμε για νά μπει σαν κυρία η Τρέλα στο κεφάλι μας, έπειτα να κλειδώσει. Τώρα η ζωή μας γίνεται ξένη, παλιά ιστορία.

Το λογικό, τα αισθήματα μας είναι πολυτέλεια, βάρος, και τα χαρίζουμε του κάθε συνετού. Κρατούμε την παρόρμηση, τα παιδικά μας γέλια, το ένστικτο ν’ αφηνόμεθα στο χέρι του Θεού.

Μια κωμωδία η πλάση Του σαν είναι φρικαλέα, Εκείνος, που έχει πάντοτε την πρόθεση καλή, ευδόκησε στα μάτια μας να κατεβάσει αυλαία—ω, κωμωδία!— το θάμπωμα, τ’ όνειρο, την αχλύ.

…Κι ήταν ωραία ως σύνολο η αγορασμένη φίλη, στο δείλι αυτό του μακρινού πέρα χειμώνος, όταν, γελώντας αινιγματικά, μας έδινε τα χείλη κι έβλεπε το ενδεχόμενο, την άβυσσο που ερχόταν.

Επιμέλεια κειμένου: Έλενα Κορδέλλα