Ένα αστείο, ξεκαρδιστικό και ταυτόχρονα γλυκόπικρο και ρεαλιστικό μυθιστόρημα με ένα από τα πιο όμορφα εξώφυλλα που έχω δει ποτέ. Η Κασσιανή φυγαδεύεται από το χωριό της στην Αθήνα, σε φίλη της γειτόνισσας που τη μεγάλωσε και η οποία δουλεύει ως πόρνη. Η ζωή τα φέρνει έτσι ώστε η Κασσιανή να στήσει ένα καταπληκτικό σχέδιο εκδίκησης για τον άνθρωπο που τη γελοιοποίησε σε όλο το χωριό και την ανάγκασε να εξαφανιστεί. Θα πάνε όλα καλά με το σχέδιό της; Αλήθεια, τι έχει σκαρώσει και ποιον θέλει να εκδικηθεί; Θα γνωρίσει ποτέ τον έρωτα η κακοσχηματισμένη και ασουλούπωτη Κασσάνδρα;

Γέλιο και μειδίαμα, αλήθεια και πραγματικότητα, ρεαλισμός και σουρεαλισμός, όλα εδώ, σε ένα επιφανειακά ελαφρύ κείμενο αλλά αν διεισδύσεις στην ουσία της ιστορίας θα φανερωθούν πολλές διαχρονικές και τραγικές αλήθειες για την καθημερινότητα στην επαρχία, για τους ωραίους άντρες που πηγαίνουν και με τα δύο φύλα αρκεί να επιβεβαιώσουν την ωραιοπάθειά τους, για τις δύσκολες οικογενειακές στιγμές στη Ρουμανία επί Τσαουσέσκου (και όχι μόνο στη Ρουμανία, σκληρές οι στιγμές που ο αλκοολικός μπαμπάς πίνει ακόμη και φωτιστικό οινόπνευμα), για τον μέθυσο πατέρα που βιάζει την κόρη κι ο γιος παίρνει τον νόμο στα χέρια του και πολλά άλλα.

Οι ατάκες σού έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις και είναι καίριες και άμεσες. Σα σύνολο η πλοκή δίνεται με πολύ πρωτότυπο τρόπο. Η ίδια η Κασσιανή μόνο μια φορά μιλάει σε όλο το βιβλίο, δε μαθαίνουμε τι συνέβη κι έφυγε παρά μόνο στο πιο κατάλληλο σημείο της αφήγησης, η ιστορία πάει κι έρχεται από τον έναν χαρακτήρα στον άλλον, πότε στο παρελθόν και πότε στο σήμερα, όμως με έναν τόσο άρτια δομημένο τρόπο που ούτε χάθηκα ούτε μπερδεύτηκα. Μου άρεσε πάρα πολύ η εξισορρόπηση του αστεϊσμού με τη δραματικότητα των στιγμών που ζουν οι χαρακτήρες. Και εξίσου πρωτότυπο που από το Αμάρτημα περνούν οι Φαγκρήδες από το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα, τις 50 νευρώσεις των Φαγκρή! Πολύ διασκεδαστικό και καθόλου ανάλαφρο!