Τη νύχτα λυγίζεις πιο εύκολα
το σώμα δεν αντέχει άλλο βάρος
όλη μέρα να είσαι αλώβητος φάρος
χωρίς δικαίωμα στη συντριβή.
Τη νύχτα ελπίζεις
η σιωπή να φέρει κάποια λύτρωση
στης μέρας την αέναη πίστωση.
Χρεωμένος με φόβο, με πόνο,
με ψεύτικα χαμόγελα,
με άτιμους συμβιβασμούς
μέσα στο στόμα του λύκου
μα πώς να βρεις το θάρρος.
Τι εύκολα σε κρίνει ο καθένας
μόνο εξηγήσεις να πρέπει
να φέρνεις εις πέρας.
Τη νύχτα τουλάχιστον
μπορείς να καταρρεύσεις
και κάπου στο βάθος της ψυχής
λίγα δάκρυα να χωρέσεις.
Κατάματα να κοιτάξεις τα σφάλματα
και τη μνήμη να αντέξεις.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!