Κι εσύ δεν έρχεσαι…

14.04.2020

Πίσω απ’ τις λέξεις ένα αντίο

Ένας ατέλειωτος βυθός η μοναξιά μου

Η άδεια κάμαρα στοιχειώνει τα όνειρά μου

Κι εσύ δεν έρχεσαι…

 

Κοιτώ τα χρόνια που πέρασαν

Θυμάμαι όσα έζησα, όσα ζήσαμε 

Όσα μαζί έπλεξαν τον ιστό της ευτυχίας μας

Κι εσύ δεν έρχεσαι…

 

Χάθηκες στο σκοτάδι του χωρισμού

Πνίγηκες στη σιωπή του τσακωμού

Η μοναξιά, το σταθερό μοτίβο στη ζωή μου

Κι εσύ δεν έρχεσαι…

 

Τώρα κι εγώ μόνη βαδίζοντας το δρόμο της ζωής

Αναρωτιέμαι τι ήταν αρκετό να παγώσει το χρόνο

Να παγώσει μιαν αγάπη

Κι εσύ δεν έρχεσαι…

 

_

γράφει η Ευθυμία Καρφίτσα

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου