Κλέφτης ονείρων, της Μαρίας Κατσαρού

13.02.2015

 

Σκέφτομαι τα όνειρα που έκανα παλιά,

άλλα μεγάλα, άλλα μικρά....

Να ταξιδέψω σε τόπους μακριά

σαν τα πουλιά τ' αποδημητικά

που ανεξάρτητα πετούν, πάνε ψηλά.

Δεν πρόλαβα όμως γιατί ήρθες εσύ

και ξέχασα ό,τι είχα ονειρευτεί.

Νόμιζα πως τ' όνειρό μου θα είσαι εσύ...

Άφησα την ίδια μου τη ζωή 

για να υπάρχουμε μαζί.

Και ήταν όλα πια δικά σου 

και το μυαλό και η καρδιά

και το κορμί και η ψυχή.

Κι έβλεπα μέσα απ' τη ματιά σου

και ζούσα απ' τον χτύπο της καρδιάς σου...

Μα κλέφτης ονείρων ήσουν εσύ

και μ' άφησες μόνη στο άδειο κελί.

 

Πέρασαν μέρες, πολύς ο χρόνος

κι ό,τι ονειρεύτηκα έγινε πόνος

πολλά γιατί, λίγος εσύ

για ν' απαλύνεις την πληγή.

Έφυγα δίχως να ζητήσω

να πάρω ότι μου ανήκει πίσω..

ούτε μυαλό, ούτε καρδιά

μονάχα να ονειρευτώ ξανά.

Κλέφτης ονείρων πάντα εσύ.

Μα τώρα πετάω, ταξιδεύω στη ζωή.

 

_

γράφει η Μαρία Κατσαρού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου