Κλέφτης ονείρων, της Μαρίας Κατσαρού

13.02.2015

 

Σκέφτομαι τα όνειρα που έκανα παλιά,

άλλα μεγάλα, άλλα μικρά....

Να ταξιδέψω σε τόπους μακριά

σαν τα πουλιά τ' αποδημητικά

που ανεξάρτητα πετούν, πάνε ψηλά.

Δεν πρόλαβα όμως γιατί ήρθες εσύ

και ξέχασα ό,τι είχα ονειρευτεί.

Νόμιζα πως τ' όνειρό μου θα είσαι εσύ...

Άφησα την ίδια μου τη ζωή 

για να υπάρχουμε μαζί.

Και ήταν όλα πια δικά σου 

και το μυαλό και η καρδιά

και το κορμί και η ψυχή.

Κι έβλεπα μέσα απ' τη ματιά σου

και ζούσα απ' τον χτύπο της καρδιάς σου...

Μα κλέφτης ονείρων ήσουν εσύ

και μ' άφησες μόνη στο άδειο κελί.

 

Πέρασαν μέρες, πολύς ο χρόνος

κι ό,τι ονειρεύτηκα έγινε πόνος

πολλά γιατί, λίγος εσύ

για ν' απαλύνεις την πληγή.

Έφυγα δίχως να ζητήσω

να πάρω ότι μου ανήκει πίσω..

ούτε μυαλό, ούτε καρδιά

μονάχα να ονειρευτώ ξανά.

Κλέφτης ονείρων πάντα εσύ.

Μα τώρα πετάω, ταξιδεύω στη ζωή.

 

_

γράφει η Μαρία Κατσαρού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου