Κλόουν

23.10.2019

Κοίτα η σιωπή πώς βαραίνει
κοίτα η μοναξιά πώς γυρνά
σαν σώμα που πέφτει και τρέμει
σαν ζώο άγριο π’ αλυχτά.

Κοίτα το δωμάτιο μικραίνει
κοίτα ο ουρανός προσπερνά
σαν βάρκα που γέρνει και φεύγει
σαν έργο που δεν παίζεται πια!

Κοίτα ο καθρέφτης χορεύει
κοίτα κάποιος πως χοροπηδά
σαν Ήλιος πυρώνει, μαγεύει
σαν ξένος γυρεύει πολλά.

Κοίτα η πόλη πώς βαθαίνει
κοίτα ο κόσμος πώς σε κοιτά
σαν κάποιον που καίει και κλέβει
σαν Κλόουν με χέρια γυμνά!

 

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου