Κοίτα τα συντρίμμια που άφησες πίσω…

Τα σπίτια μάταια ψάχνουν τα σπασμένα τους κομμάτια.

Τα δέντρα σκύβουν για να βρουν μήπως σώθηκε

Κανένα φυλλαράκι τους απ’ τη θαλερή φωτιά

Νομίζεις ότι θα σε συγχωρέσουν;

Κοίτα την πείνα που Τους έσπειρες…

Άθλια κορμάκια σκελετωμένα.

Το κοράκι περιμένει λυσσασμένο

Να γλείψει τη σάρκα τους την αδειανή

Νομίζεις ότι θα σε συγχωρέσουν;

Κοίτα το θάνατο που έθρεψες…

Τόσες μάνες φιλούν στο στόμα το χαμένο γιο.

Τόσες ψυχές βρυχώνται θλιμμένες κι

Άδουν μοναχές τη νεκρική ωδή τους

Νομίζεις ότι θα σε συγχωρέσουν;

Κοίτα τους  αθώους που ξερίζωσες σε αλλότρια γη…

Αυτοί κι αν γλύτωσαν το σάλιο του φιδιού τους

Το νερό στα ξένα μοιάζει με στάχυ ξεραμένο.

Η μνήμη πάντα στο κεφάλι τους στοιχειό

Νομίζεις ότι θα σε συγχωρέσουν;

Κοίτα τώρα μέσα σου τη μαύρη σου καρδιά

Ούτε μια σπίθα μετάνοιάς σου δε φούντωσε,

Ούτε ένα δάκρυ σου δε χύθηκε στη στάχτη τους,

Να ‘θαλλε λουλούδι που θα φώναζε ΖΩΗ

Ποτέ δε θα σε συγχωρέσουν. 

_

γράφει o Λευτέρης Αναστασίου