Κοινωνοί

8.11.2020

Χαμόγελο Ειρήνης, του Μάη οι κλαγγές,

θυμωμένες Ψυχές τ’ αγριολούλουδα!

Γεννήθηκε το Φως του Κεραυνού,

στις μαυρισμένες φάμπρικες, στους δρόμους που πονάνε!

Ύψωμα προς το Σύμπαν οι κραυγές,

των Εργατών που λεύτεροι αίμα στο χώμα γίναν.

Αίμα-θυμίαμα, Άστρο φωτιάς!

Τ’ Αγώνα για τα όμορφα, τα πιο απλά της πλάσης.

Πλάσης π’ ο θάνατος την κυβερνά, π’ αφήνει

η εκμετάλλευση απάνθρωπα τ’ ανθρώπου.

Πνοή θανάσιμη, των ιταμών, γκρεμίσανε οι απόκληροι

Εργάτες του Σικάγο!

Με το χαμόγελο, με τη φωτιά, υψώσανε τα σήμαντρα,

χτύπησαν τις καμπάνες.

Όψεις μιας κοινωνίας αδερφών, είν’ οι στιγμές

πανίερης αθάνατης θυσίας!

Γίναμε κοινωνοί φλόγας που ζει!

Κι απλώνει κι ονειρεύεται το Φως του Νέου Ανθρώπου!

 

_

γράφει ο Μιλτιάδης Ντόβας

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου