τοβιβλίο.net

Select Page

Κράτα τον παππού ζωντανό

Κράτα τον παππού ζωντανό

Ο παππούς πέθαινε.
Ήταν στο κρεβάτι του αδυνατισμένος, ίδιος σκελετός και δεν θύμιζε με τίποτα εκείνο τον ψηλό γεροδεμένο άνδρα που μας έπαιρνε σοκολάτες μετά το σχολείο.
Εγώ ήμουν εκεί, μάλλον είχα ξεχαστεί μέσα στην αναμπουμπούλα της στιγμής και θαρρείς πως κανείς δεν με έβλεπε να κυκλοφορώ με τα πρησμένα μου μάτια.
Η θεία μου από το χωριό, συγγένισσα απ’ το σόι του πατέρα μου, είχε τύχει να βρεθεί στην Αθήνα εκείνες τις μέρες και έτσι είχε αναλάβει να τους πάρει όλους τηλέφωνο να έρθουν σπίτι για να τον χαιρετήσουν, μιας και η μάνα μου είχε βουβαθεί από τον πόνο.
Ο πατέρας μου στο τηλέφωνο είπε στη θεία μου: «Κράτα τον παππού ζωντανό να τον χαιρετήσω». Το ίδιο είπε και η κόρη του και ο γαμπρός του.
Εγώ είχα γλιστρήσει δίπλα του και του χάιδευα το λίπωμα στο χέρι του. Ο παππούς είχε ένα μεγάλο λίπωμα στο χέρι, στην έξω μεριά της παλάμης πάνω από τον αντίχειρα και σε όλες τις δύσκολες στιγμές μου από παιδί, έπαιζα με το λίπωμα. Το κουνούσα μια αριστερά μια δεξιά και λες πως φεύγανε οι πόνοι όλοι.
«Τι κάνεις παππού;» του είπα.
«Κρατιέμαι ζωντανός για να τους χαιρετήσω» μου είπε.
Και ένας ένας έμπαιναν στο δωμάτιο και χαιρετούσαν τον παππού και ο παππούς όλο και έδινε ευχές και συμβουλές σαν να είχε να πάει ένα ταξίδι και ήθελε όλα να είναι σωστά και έτοιμα.
«Τα παιδιά, το νου σας στα παιδιά.» έλεγε ο παππούς συνέχεια.
Ένας ένας φεύγανε από το δωμάτιο να μην τους δει ο παππούς να κλαίνε και δεν αναπαυτεί η ψυχή του.
Και όμως κανείς δεν του έλεγε να μείνει. Να μείνει για πάντα. Όλοι του έλεγαν να κρατηθεί ζωντανός ίσα για να χαιρετήσει κάποιον. […]

γράφει η Έφη Γεωργάκη

Επιμέλεια κειμένου

10 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Τα κατάφερες Έφη να με πιάσουν τα κλάματα …”μια ζωή την αντέχω μακριά σου όχι όμως και μία αιωνιότητα”Υπέροχη φράση κορίτσι μου. Γράφεις πολύ όμορφα…

    Απάντηση
  2. Αλεξάνδρα Στελλάκη

    Εξαιρετικό κείμενο! Συγχαρητήρια 🙂

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Εφη μου…τι να πω…ακομα με την τρίχα σηκωμένη να χορεύει είμαι και ένα μην κλάψεις μην κλάψεις..θα σε δει ο κόσμος ρεζίλι θα γίνεις…
    Εξαιρετικός ο τρόπος που περνάς το συναίσθημα στα λόγια σου…κυλά…

    μπράβο σου….απο τις καλύτερες αποδόσεις του συγκεκριμένου Τίτλου σπουδής…

    Απάντηση
  4. Έφη Γεωργάκη

    Σας ευχαριστώ πολύ…. για τα καλά σας λόγια, και που μοιραζόμαστε σκηνές από το βίο μας και την ψυχή μας….

    Απάντηση
  5. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ συγκινητικό και ανθρώπινο! Μπράβο σας!

    Απάντηση
  6. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Και κάπως έτσι αρχίζουν να κυλούν δάκρυα …γιατί κι εγώ ΕΧΩ μια γιαγιά κι έναν παππού που ΔΕΝ έχουν φύγει από τη σκέψη μου κι ας είμαι κι εγώ γιαγιά πλέον… Τους κρατάω ζωντανούς ΜΕΣΑ μου… Αν και δεν θα αργήσω να πάω να τους βρω , μου λείπουν από το δωμάτιο……. Άραγε θα ψάχνει κανείς το δικό μου λίπωμα στο αριστερό μου χέρι?
    Αμφιβάλλω!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΥΠΕΡΟΧΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ!!!!!!!!!

    Απάντηση
  7. Έφη Γεωργάκη

    Πόσες μεγάλες αλήθειες κρύβει…. Πόσα είναι τα ωραία που μοιραζόμαστε και τα κουβαλάμε;;; Δεν είναι οι μνήμες μας μια κοινή πατρίδα; Δεν είναι μόνο το αίμα μας, είναι και όλα όσα έχουμε ζήσει μαζί. Όλα όσα έχουμε μοιραστεί και μοιραζόμαστε ακόμα! Σας το αφιερώνω, γιατί σας χρωστώ, για την αμέριστη αγάπη όλα τα χρόνια…

    Απάντηση
  8. Έφη Γεωργάκη

    Είμαι σίγουρη ότι θα σας θυμούνται… Οι άνθρωποι δεν ξεχνούν, ότι κι αν θέλουν να μας προβάλλουν. Ακόμα και αν η μνήμη αδρανήσει, δεν είναι τυχαίο, ότι παραμένει στους ανθρώπους η μνήμη και η αίσθηση των συναισθημάτων. Είναι ο θησαυρός μας και η προίκα μας. Αυτό είσαστε και εσείς για τα εγγόνια σας!
    Σας ευχαριστώ πολύ… για το κοινό μας μονοπάτι. Να είσαστε καλά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος