Κριθήκαμε ένοχοι

6.06.2020

Φέτος η άνοιξη δεν εξεγείρεται

Δε φοράει τα καλά της για να μας καλοπιάσει

Δε στολίζεται, δεν εντυπωσιάζει

Αντιθέτως, σέρνει τα πόδια της βαριά 

Αγκομαχά σε κάθε βήμα της

Βροχή κι αέρας τη μαστιγώνουν αλύπητα

Κλείνει τα μάτια και παραδίνεται

Στον εγκλεισμό, στην τρομολαγνεία

Στα εξωδόχαρτα και στην παραβίαση της ιδιωτικότητας

Σιγομουρμουρίζει πένθιμα τραγούδια

Και πνίγει τις μέλισσες με χέρια γυμνά

Ποδοπατά αιμόφυρτη τα πρώτα λουλούδια της γης

Βρίζει και καταταράσσεται

Φοβάται και θυμώνει, κλαίει κι ουρλιάζει

Καθώς το ανθρώπινο γένος τη βιάζει με μανία 

Για εκδίκηση καταπίνει τους ήλιους

Κατουράει κρυφά στις ελπίδες μας

Και ξερνάει αντισηπτικά, γάντια και μάσκες 

Γελάει με τον πολιτισμό και την εξέλιξη του είδους

Ειρωνεύεται τις ακατάληπτες αντιδράσεις μας 

Κοροϊδεύει την ανύπαρκτη αλληλεγγύη μας

Σκάβει με τα δόντια το χώμα ενώ μας κλωτσάει στα μούτρα

Ευελπιστώντας να φτάσει όσο πιο βαθιά γίνεται

Και να ξεσκίσει τα σωθικά του πλανήτη μήπως πεθάνουμε επιτέλους

Αυτή είναι η τελευταία της πράξη

Η τελευταία της απόπειρα για επιβίωση. Ή αυτή ή εμείς

Κριθήκαμε ένοχοι κυρίες και κύριοι: Δεν μας αξίζει καμία άνοιξη

 

_

γράφει ο Χρήστος Κουλαξίζης

Ακολουθήστε μας

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

Φυλακισμένη καρδιά

Φυλακισμένη καρδιά

Ο έρωτάς σου ένα φθηνό μαγαζάκι κόσμος μπαίνει βγαίνει κι εγώ σε μιαν άκρη να παρατηρώ: “πόσες καρδιές ακόμα θα προσπεράσεις  και θα σπάσεις στο διάβα σου;” Σε μιαν άκρη του μυαλού σου ευελπιστώ να βρίσκομαι κι εγώ ένα μονοπάτι τρέχω να βρω να χωθώ στην αγκαλιά σου να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου