Κρυμμένη κάμπια

Δημοσίευση: 3.07.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

στον ιστό της μέσα βαθιά
φωλιάζει το κακό της συμφοράς
μαζεύει από καιρό
της αληθείας το φυλακτό

κλείνει μάτια κλείνει αυτιά
αγάλματα φτιάχνει πολλά
του εγώ της ομοιώματα
με τα σπουδαία της καμώματα

πλάθει εικόνα αγαθή
ακίνδυνη φαντάζει στην αρχή
περπατάς αμέριμνα σιμά της
της φύσης δημιούργημα είναι και αυτή

ξάφνου αποκτάει μορφή
αίμα ζητάει να πιει
το δικό σου είναι μπροστά
αφύλακτο έτοιμο για βορρά

χαμένος στης ζωής το παιχνίδι
δοσμένος στης ψυχής το χαρακίρι
αν αδιάφορα προσπεράσεις
της κάμπιας το κουκούλι

 

_

γράφει η Λήδα Χρόνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

Τα προβλήματα των άλλων

Τα προβλήματα των άλλων

Δεν την πληγώνει που μπήκε σε λεηλατημένο σπίτι, όταν επέστρεψε από την αρρώστια, την πληγώνει που οι κλέφτες προσκυνάνε τον χρυσό στα δαχτυλίδια. Δάκρυα χύνει για το ασήκωτο πένθος, όταν επέστρεψε από την αρρώστια · μέχρι που οι σταλαγμοί των δακρύων κίνησαν τα βουνά...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αλλοιγορικό το εκλαμβάνω το ποίημα σου…Λήδα…Μπορεί να κάνω λάθος….
    Η κάμπια είναι το μίσος , η αδιαφορία, η ζηλοφθονία και τα μύρια όσα αρνητικά συναισθήματα….
    Μακάριος όποιος τα προσπεράσει χωρίς να λαβωθεί…
    Μπράβο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου