Κωφάλαλοι αριθμοί

Δημοσίευση: 27.02.2019

Ετικέτες

Κατηγορία

Κάτι να ζωντανέψει

στον δρόμο τον παλιό

που παίζαμε αγάπη

Ερειπωμένα σπίτια

στέγες πεσμένες

θέα στον ουρανό

Χαίνει πληγή

στον μαδημένο τοίχο

Δεν πάει καιρός

–τι να σου πουν οι αριθμοί

που τον μετράνε;

ούτε ακούν ούτε μιλάνε-

Είχε παράθυρο εκεί

Πώς να προβάλει κεφαλάκι 

σε τζάμι που δεν είναι πια;

Δεν ζωντανεύει τίποτε

στον δρόμο τον παλιό

Οι ερωτήσεις γράφονται

σε στρώμα παχιάς σκόνης

Δεν απαντούν οι μνήμες

Ανάσες δεν τις συντροφεύουν

Δεν έχω χρόνο, φεύγω

Να ’παιρνα μαζί μου

κάτι που να ’χει αγάπη

Πες μου ένα ποίημα

Κάνε με να σ’ αγαπήσω

ύστατη στιγμή της μοναξιάς

Ένα σύντομο, πες μου, ποίημα

το πιο σύντομο, δεν έχω χρόνο πια

-Αχ!

 

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου