A42_b

 

Στο πρόσωπό σου ανύπαρκτα τα χαρακτηριστικά
το μόνο που ξεχωρίζει είναι τα μαύρα σου μαλλιά.
Τα γκριζοπράσινα τα μάτια σου, που μιλούσαν μες την ψυχή μου,
κάποιος τα 'κλεψε θαρρείς και έχασα τη φωνή μου.
Τα χείλη σου υγρά και αποχρωματισμένα, έχουν εξαφανιστεί, έχουν χαθεί
ποιος θα μου δώσει το φιλί, αφού δεν έχω εσένα;
Όλα έχουν αντικατασταθεί από ένα λευκό τοπίο,
λες κι ένα σφουγγάρι τα 'σβησε και δεν πρόλαβα να σου πω ούτε ένα αντίο.
Χωρίς να βλέπω τη μορφή σου δε μπορώ να ζήσω,
τι θ΄ απογίνω ο δυστυχής, πως θα ορθοποδήσω;
Της φαντασίας τα τερτίπια με ξελόγιασαν και απόψε,
όλα γύρω μου θαμπά
και εσύ μου γνέφεις συνθηματικά
πως όλα θα αλλάξουν ξανά...
Τα μάτια μου σκουπίζω από της χαράς τα δάκρυά μου
και με έκπληξη διαπιστώνω
ότι είχα ξεχάσει να φορέσω τα γυαλιά μου.

 

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!