Λευκό τοπίο

17.07.2016

A42_b

 

Στο πρόσωπό σου ανύπαρκτα τα χαρακτηριστικά
το μόνο που ξεχωρίζει είναι τα μαύρα σου μαλλιά.
Τα γκριζοπράσινα τα μάτια σου, που μιλούσαν μες την ψυχή μου,
κάποιος τα 'κλεψε θαρρείς και έχασα τη φωνή μου.
Τα χείλη σου υγρά και αποχρωματισμένα, έχουν εξαφανιστεί, έχουν χαθεί
ποιος θα μου δώσει το φιλί, αφού δεν έχω εσένα;
Όλα έχουν αντικατασταθεί από ένα λευκό τοπίο,
λες κι ένα σφουγγάρι τα 'σβησε και δεν πρόλαβα να σου πω ούτε ένα αντίο.
Χωρίς να βλέπω τη μορφή σου δε μπορώ να ζήσω,
τι θ΄ απογίνω ο δυστυχής, πως θα ορθοποδήσω;
Της φαντασίας τα τερτίπια με ξελόγιασαν και απόψε,
όλα γύρω μου θαμπά
και εσύ μου γνέφεις συνθηματικά
πως όλα θα αλλάξουν ξανά...
Τα μάτια μου σκουπίζω από της χαράς τα δάκρυά μου
και με έκπληξη διαπιστώνω
ότι είχα ξεχάσει να φορέσω τα γυαλιά μου.

 

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Πολύ όμορφη η ποιητική σας στιγμή,
    που αποφάσισε να αναδείξει την έμπνευση
    από μία φωτογραφία !

    Με την ευχή κι άλλες αφορμές
    να οδηγούν το χέρι τής γραφής σας !

    Καλή Κυριακή !

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Δυνατό το λευκό τοπίο σου Βάσω μου!!!Δυνατό όσο και η απόγνωση που μας προκαλεί μια φυγή μια εξαφάνιση!!!!!

    Απάντηση
    • Βάσω Καρλή

      Σε ευχαριστώ πολύ Σοφία. Πόσο μάλλον όταν η φυγή είναι ξαφνική.

      Απάντηση
  3. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Ας μη κάνουμε delete βρε παιδιά, έστω κάτι λίγο ας μένει . Αυτός ο μηδενισμός η ανυπαρξία είναι σκέτη παγωνιά.’Εστω κάτι λίγο λοιπόν ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΌ ΛΕΙΑΙΝΡΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΙΧΜΥΡΈς ΓΩΝΙΙΕΣΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΉΣΕΙς ΔΕΝ ΠΟΝΟΎΝ ΠΙΑ ….Τι λες κι’ εσύ Βάσω;;

    Απάντηση
    • Βάσω Καρλή

      Όταν σε έχει σημαδεψει κάτι, το κουβαλάς μέσα σου και πονας. Ο χρόνος βέβαια, όντως απαλυνει τις πληγές. Ξέρω και εγώ;

      Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Ευχαριστώ πολύ για την όμορφη ευχή.

    Απάντηση
  5. Βάσω Καρλη

    Καλή μέρα και σε σένα Μάχη. Είπα να το ελαφρύνω λίγο στο τέλος.

    Απάντηση
  6. Χριστίνα Σουλελέ

    Ευτυχώς τα πρόσωπα κάποιες φορές δε είναι τόσο άχρωμα. Αρκεί να φορέσουμε τα γυαλιά μας για να τα δούμε διαφορετικά. Μου άρεσε πολύ!

    Απάντηση
  7. Βάσω Καρλή

    Πράγματι τα γυαλιά κάνουν δουλειά. Εξαρτάται όμως και από τα μάτια (βλέπε τα μάτια της Μελιως). Σε ευχαριστώ πολύ.

    Απάντηση
  8. metalkonblog

    Τώρα, αυτό με τα γυαλιά, είναι η απόφαση της ψυχής να συνεχίσει; Η μήπως το λευκό τοπίο είναι ένα απ’ τα δημιουργήματα της ύψιστης αγάπης; Ο φόβος δηλαδή! Γιατί όταν γνωρίζεις την ύψιστη αγάπη, καλωσορίζεις το μεγαλύτερο φόβο. Το φόβο πως θα τη χάσεις!

    Απάντηση
  9. Βάσω Καρλή

    Επιτυχημένο και βαθυστοχαστο το σχόλιό σας.

    Απάντηση
  10. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ανατρεπτικό…όμορφο…ρομαντικό…απρόσμενα συγκινητικό….
    Το λευκό της ψυχής…έχει όλα τα χρώματα κλεισμένα στην παλάμη του εμπνευσμένου ποιητή…!
    ΕΥΓΕ!

    Απάντηση
  11. Βάσω Καρλή

    Πόσο με τιμάνε τα σχόλιά σου Χρυσούλα. Αυτά δεν είναι σχόλια, είναι ποίημα, γραμμένα από έμπειρο χέρι. Πολλά, πολλά ευχαριστώ!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου