Λουκάς Λιάκος – Ποιήματα

28.10.2014

 

 

αφιέρωση

 

μητέρα πνιγμένη στη βλάστηση

σου αφιερώνω

αυτό το τούνελ ολόκληρο

το φως στις εισόδους

τον άνεμο που το διαπερνά

την αίσθηση

το κάτοπτρο

τα μακριά τριαντάφυλλα

ότι κινείται

ότι θερμαίνει

τη γη που υψώνεται

κι έχει κάτι απ’ τα σπλάχνα μας

το σκοτάδι

ή το παιδί σου που ήταν σκοτάδι

την υποχρέωση για κάποιο ρολόι

που χτυπάει αργά στο κρεβάτι

κι εμένα 

το γέλιο και το ψωμί μου

 

 

αυτοί που ήταν οι νέοι

 

ο άγιος σκάει σκυμμένη κληματαριά

η καρδιά και το κλείσιμο είναι

αυτό που δε μπορώ να επιλέξω

το αναφιλητό που ακούγεται 

δίπλα σε γουρούνια της θάλασσας φτάνει

και μένει απ’ έξω

οι επιθυμίες υποχρεώνουν αθόρυβα

όσους κρύβονται κάτω από δέντρα

να διπλασιάζονται

 

 

άγρια

 

με σκούρα όψη

γεμάτοι πια αγάπη γεμάτη

περνούν έξω απ’ τα μπαρ με θέληση ανελκυστήρα

η προσοχή κι η ευδαιμονία τους σταματά

τα όνειρα μοιάζουν ευθύνη

γλυκά κάγκελα γύρω απ’ το στήθος

οι ελπίδες στο πιάτο

στερεωμένα φεγγάρια και κλαδιά σπάνε

από έναν άθλιο που αναρριχάται

στο χάος

 

_

γράφει ο Λουκάς Λιάκος

Ο Λουκάς Λιάκος διατηρεί το ομώνυμο ιστολόγιο εδώ.

 

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

2 σχόλια

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου