Μέθυσαν οι υάδες

17.05.2018


Ήλιε της μοίρας μου, το βράδυ που σε αντάμωσα, με μάγεψες.

«Όμορφη που είναι η ζωή» είπες και ευθύς άναψες

τον σβησμένο ήλιο της καρδιάς.

 

Το ψυχρό σώμα ζεστάθηκε, τα μισόκλειστα μάτια αντίκρισαν το φως

Και η ακοή μου ευφράνθηκε με την ηχώ της φωνής σου.

 

Ξάφνου ο κόσμος χάθηκε από μπρος μου

Ταξίδεψα στο όνειρο,

Στη διάσταση του έρωτα και είδα να συμβαίνουν αμέτρητα θαύματα.

Αγγέλους να χορεύουν σε καταπράσινα δάση

Υάδες να μεθούν και να πετούν στον ουρανό τις έγνοιες μας, για να μας ξεκουράσουν

Ημίθεοι να ζηλεύουν  και να καμαρώνουν την αγάπη μας

Τόσο που δώρο μας χάρισαν την αιωνιότητα της.

 

Η ζωή είναι θνητή μα εμείς αθάνατοι γιατί αθάνατος γίνεται αυτός που

Με την αγάπη μονάχα,  καταργεί τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. .

Αυτός που αφήνει την ψυχή να υπερισχύσει της σάρκας

Και να γίνει καθ’ ομοίωση του Θεού του.

Μέθυσαν οι υάδες, μέθυσε και ο ήλιος και ξεχάστηκε να δύσει

 

Για να φωτίσει αιώνια τα αστέρια της αγάπης μας.«Πίνε και διασκέδαζε. Η ζωή είναι θνητή και μικρός ο χρόνος πάνω στη γη. Αθάνατος είναι ο θάνατος, όταν πλέον κανείς πεθαίνει.» ΑΝΑΚΡΕΩΝ

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου