Μέθυσαν οι υάδες

17.05.2018


Ήλιε της μοίρας μου, το βράδυ που σε αντάμωσα, με μάγεψες.

«Όμορφη που είναι η ζωή» είπες και ευθύς άναψες

τον σβησμένο ήλιο της καρδιάς.

 

Το ψυχρό σώμα ζεστάθηκε, τα μισόκλειστα μάτια αντίκρισαν το φως

Και η ακοή μου ευφράνθηκε με την ηχώ της φωνής σου.

 

Ξάφνου ο κόσμος χάθηκε από μπρος μου

Ταξίδεψα στο όνειρο,

Στη διάσταση του έρωτα και είδα να συμβαίνουν αμέτρητα θαύματα.

Αγγέλους να χορεύουν σε καταπράσινα δάση

Υάδες να μεθούν και να πετούν στον ουρανό τις έγνοιες μας, για να μας ξεκουράσουν

Ημίθεοι να ζηλεύουν  και να καμαρώνουν την αγάπη μας

Τόσο που δώρο μας χάρισαν την αιωνιότητα της.

 

Η ζωή είναι θνητή μα εμείς αθάνατοι γιατί αθάνατος γίνεται αυτός που

Με την αγάπη μονάχα,  καταργεί τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. .

Αυτός που αφήνει την ψυχή να υπερισχύσει της σάρκας

Και να γίνει καθ’ ομοίωση του Θεού του.

Μέθυσαν οι υάδες, μέθυσε και ο ήλιος και ξεχάστηκε να δύσει

 

Για να φωτίσει αιώνια τα αστέρια της αγάπης μας.«Πίνε και διασκέδαζε. Η ζωή είναι θνητή και μικρός ο χρόνος πάνω στη γη. Αθάνατος είναι ο θάνατος, όταν πλέον κανείς πεθαίνει.» ΑΝΑΚΡΕΩΝ

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου