Μέθυσαν οι υάδες

17.05.2018


Ήλιε της μοίρας μου, το βράδυ που σε αντάμωσα, με μάγεψες.

«Όμορφη που είναι η ζωή» είπες και ευθύς άναψες

τον σβησμένο ήλιο της καρδιάς.

 

Το ψυχρό σώμα ζεστάθηκε, τα μισόκλειστα μάτια αντίκρισαν το φως

Και η ακοή μου ευφράνθηκε με την ηχώ της φωνής σου.

 

Ξάφνου ο κόσμος χάθηκε από μπρος μου

Ταξίδεψα στο όνειρο,

Στη διάσταση του έρωτα και είδα να συμβαίνουν αμέτρητα θαύματα.

Αγγέλους να χορεύουν σε καταπράσινα δάση

Υάδες να μεθούν και να πετούν στον ουρανό τις έγνοιες μας, για να μας ξεκουράσουν

Ημίθεοι να ζηλεύουν  και να καμαρώνουν την αγάπη μας

Τόσο που δώρο μας χάρισαν την αιωνιότητα της.

 

Η ζωή είναι θνητή μα εμείς αθάνατοι γιατί αθάνατος γίνεται αυτός που

Με την αγάπη μονάχα,  καταργεί τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. .

Αυτός που αφήνει την ψυχή να υπερισχύσει της σάρκας

Και να γίνει καθ’ ομοίωση του Θεού του.

Μέθυσαν οι υάδες, μέθυσε και ο ήλιος και ξεχάστηκε να δύσει

 

Για να φωτίσει αιώνια τα αστέρια της αγάπης μας.«Πίνε και διασκέδαζε. Η ζωή είναι θνητή και μικρός ο χρόνος πάνω στη γη. Αθάνατος είναι ο θάνατος, όταν πλέον κανείς πεθαίνει.» ΑΝΑΚΡΕΩΝ

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το όνειρο

Το όνειρο

Κλείσε  τα μάτια και ταξίδεψε. Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου. Γιατί το όνειρο μπορεί και σε ταξιδεύει μακάρια ανέμελα, στη σιωπή. Μπορεί να αψηφά τη πεζότητα να γλυκαίνει τη στυφή καθημερινότητα. Επειδή  είναι η μαγική πινελιά που χρωματίζει κι  ομορφαίνει, την ίδια...

Χωρίς Τίτλο

Χωρίς Τίτλο

Στα βάθη του ωκεανού στο υγρό έρεβος της λήθης τα μάτια σου αχτίδα μάταια μια προσευχή χωρίς πίστη Στη μέση της ερήμου άμμος σε κλεψύδρα αέναη για γνώση στερνή διψάσαμε όμως τώρα τα χείλη κολλήσανε Στην πανύψηλη κορυφή η μοναξιά σκληρός παγετώνας για να κρατηθούμε...

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Ήρθα στον κόσμο Έλληνας και ανδρώθηκα ως Κρήτας Στους ώμους γιγάντων μάταια έκατσα Τώρα στην έρημο εξόριστος θυμάμαι τις αισθήσεις Τόπος που δεν μυρίζεις γιασεμί χώμα βρεγμένο ζωντανό τη ρετσινιά των πεύκων και αγέρα καθάριο, δροσερό τόπος άγνωστος είναι αυτός ο τόπος...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου