“Τι με κοιτάς;” με ρώτησες και πριν προφτάσω ν΄απαντήσω
μελωδικά ψιθύριζες
“Μαζί…Μαζί… για πάντα.”
Κρατούσες ανοιχτή τη πόρτα
στο φεγγάρι.
Ηδονικά γλιστρούσες
στα πιο βαθιά μυστήρια
των πόθων.
Με δάμαζες σαν άγριο θηρίο.
Τι επικίνδυνη μάσκα
στα δειλινά των ματιών!
Στην αναλαμπή των περασμένων
η μαγεία προσμετρούσε…
μάρτυρες, παρελθόν, παρόν
και στην ομίχλη του μέλλοντος..
στα χαρακώματα οι πράξεις
ενός παραμυθιού.
Και Ω! Του σύμπαντος την ευσεβή χορηγία
απόψε έσβησα ένα αστέρι
στο δικό μου ονειρικό -Πάντα-
Μια αναδρομή πορεία…
και για Πάντα!
_
γράφει η Ασημίνα Λεοντή
Ευχαριστω το vivlio.net για την φιλοξενια του γραπτου μου και την κ Μαιρη Καντα για την επιμελεια.
Συγγνωμη για την καθυστερηση..αλλα λογω τεχνικου προβληματος σημερα το βρηκα .
Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΛΕΟΝΤΗ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΚΙΝΗΤΕ ΣΤΙΣ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ!!!…. ΕΥΓΕ!!!,,,,ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΑΦΩΝΟ!!!……