Μετανάστης του αύριο

Δημοσίευση: 29.05.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Όμορες ευχές πετούν στη γραμμή του ορίζοντα.

Στη νέα πατρίδα αναζητάς απεγνωσμένα το οικείο.

Εκών άκων φυγάς μιας πατρίδας

αδιάφορης να σε κρατήσει,

αόρατους εχθρούς πολεμάς,

για μια θέση στον ήλιο.

 

Τα αποθέματα της αγάπης σου εξαντλούνται

στην προσπάθεια να απαθανατίσεις

αγαπημένα πρόσωπα στη μνήμη σου,

τη μοναδική πλέον συντροφιά σου.

 

Αγύρτες ληστές της ευπιστίας

καρπώνονται την ευστοργία σου.

 

Η αποδημία σε κερνά το κρασί της ευημερίας

στο κρυστάλλινο ποτήρι της προσδοκίας.

Μεθάς κι έπειτα πάνω στη ζάλη ενός χορού

βαρύ ζεϊμπέκικου το σπάζεις.

Τα θραύσματά του ανοίγουν πληγές στο κορμί σου,

που τις επουλώνει η φωνή των αγαπημένων.

 

Διαβάτη στη γωνιά του δρόμου σε βρίσκει το αύριο

που καρτερεί το νόστιμον ήμαρ!

 

_

γράφει η Ασημίνα Αθανασιάδου

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου