Με λένε… βροχή, της Φώφης Κυρλίδου

11.01.2015

 

Θάλασσα η ζωή, καλοί μου φίλοι, και ψάρια οι εμπειρίες μας.

Άλλα, μικρά και αθώα, μπαρμπουνάκια και μαρίδες, περνούν τον καιρό τους παίζοντας κρυφτό με τις ηλιαχτίδες. Άλλα, μεγάλα και σαρκοβόρα, σωστοί καρχαρίες και μπαρακούντα του πνεύματος, κολυμπούν υποχθόνια όλο υστεροβουλία.

Εμείς κοιτάμε μπας και πιάσουμε κανένα στα δίχτυα του τώρα, μπας και τα ψαρέψουμε για να καταλάβουμε το πώς και το γιατί, το «να ζει κανείς ή να μη ζει», αν και, τις περισσότερες φορές, μένουμε με την απόχη άδεια και το στομάχι νηστικό σαν τους άτυχους ψαράδες -κι αναρωτιόμαστε, οι αφελείς, γιατί μα γιατί επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια λάθη όσα χρόνια κι αν περάσουν...

Θάλασσα η ζωή -και τα νερά της φαντάζουν άλλες φορές γαλάζια και λαμπερά, όλο χαμόγελα και φτερά αγγέλων, κι άλλες μαύρα και άραχνα, μπερδεμένα μέσα σε φύκια και τσούχτρες σαν την θάλασσα της Σαργάσσου. Αν κοιτάξεις βαθιά με το γυαλί, θα δεις τα ναυάγια από τα όνειρά μας να στοιχειώνουν μέσα σε γκρεμούς από κοράλια γρατζουνίζοντας την άμμο της Ψυχής με τα σπασμένα τους κουπιά.

«Με λένε... βροχή», φωνάζει επιτακτικά η Δημιουργία στα ερωτευμένα σώματα. Αυτά αναρριγούν, σφιχταγκαλιάζονται κι ανταλλάσσουν χυμούς.

«Με λένε... βροχή», φωναξε κι ο Δίας πέφτοντας σε χρυσές σταγόνες στα πόδια της Δανάης.

Κι αρχίζει το έμβρυο το ήσυχο κολύμπι του στα γόνιμα νερά της μήτρας. Γεννιέται εννέα μήνες αργότερα και αναπτύσσεται, με υδάτινα τα δύο τρίτα του δήθεν στεριανού του σώματος. Μπορεί να μην είμαστε όλοι ήρωες σαν τον Περσέα, όλοι όμως έχουμε κάποια Μέδουσα να αποκεφαλίσουμε όσο υπάρχουμε.

Ευέλικτη η υδάτινη ανθρωπιά μας, μια μας σέρνει στον βυθό με την άγκυρα της αμαρτίας και του εγωισμού και μια μας ανεβάζει πάνω στη ράχη του γαλάζιου δελφινιού, που λέγεται αξιοπρέπεια. Ανάλογα τι ώρα θα τη γευτείς, μπορεί να είναι γλυκιά, σαν τα δάκρυα της πρώτης αγάπης, ή αλμυρή, σαν την ώρα της απογοήτευσης.

Καμιά φορά όμως σου έρχεται να τη φτύσεις με μια γκριμάτσα αηδίας γιατί είναι πικρή σαν την χολή... την ώρα που κουνάει η μάνα το αποχαιρετιστήριο μαντίλι στο παιδί της που ξενιτεύεται... ή όταν ρίχνει ο τσακισμένος γέροντας το τελευταίο τριαντάφυλλο πάνω από την κάσα της πεθαμένης του γυναίκας.

Θάλασσα η ζωή -κι όταν λιάζεται νωχελικά, φουσκώνοντας με τους καρπούς των υδρατμών της τα ζωοφόρα σύννεφα, κάνει χαρές η Πλάση γιατί θα πολλαπλασιαστούν τα όντα της. Την παίρνει αγκαλιά ο Ουρανός κι αρχίζει ξέφρενο χορό το Ουράνιο Τόξο, σκεπάζοντας το άγαρμπο φως του Ήλιου με την τρυφεράδα από το Σέλας. Τα Μαϊστράλια γουργουρίζουν ναζιάρικα και το Φεγγάρι τους χτυπάει παλαμάκια.

Όταν όμως πέσει σε συμφορές, σκοτούρες ή στενοχώριες, η θαλασσινή μας ύπαρξη αφηνιάζει σαν Μαινάδα, ξερνώντας στρατιές ολόκληρες από κύματα  Θυμού, που τις σκορπάει καλπάζοντας ενάντια στην Λήθη, προσπαθώντας να τη δολοφονήσει άκαρδα με σπαθιά κι ακόντια από κεραυνούς κι αστροπελέκια.

Πρέπει, βλέπεις, να θυμόμαστε όλες τις στιγμές μας, καλές ή κακές, όπως τα τρυφερά φύλλα της Άνοιξης θυμούνται τα χάδια από τις σταγόνες της βροχής. Τα ρεύματα του Παρελθόντος δεν πρέπει να κρύβουν ρουφήχτρες για το Παρόν.

Όσο για την Παλίρροια και την Άμπωτη του Μέλλοντος, άγνωστη η πορεία τους. Βλέπετε το άσπλαχνο ρολόι της Μοίρας δεν σταματάει για κανέναν...

 

_

γράφει η Φώφη Walter-Κυρλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Πρέπει, βλέπεις, να θυμόμαστε όλες τις στιγμές μας, καλές ή κακές, όπως τα τρυφερά φύλλα της Άνοιξης θυμούνται τα χάδια από τις σταγόνες της βροχής. Τα ρεύματα του Παρελθόντος δεν πρέπει να κρύβουν ρουφήχτρες για το Παρόν”

    Πόσο όμορφο, πόσο ποιητικό – όπως εξάλλου και ολόκληρο το κείμενο, Φώφη μου!
    Ένα κείμενο γεμάτο εικόνες και συναίσθημα – ένα ποίημα, θα έλεγα, σε πεζό λόγο!
    Πολλά συγχαρητήρια, αγαπημένη μου φίλη!

    Απάντηση
  2. Eleni Arrenopoulou

    Το κείμενο σας είναι μια βαρκούλα για να ταξιδέψουμε στη θάλασσα των σκέψεων μας..Η παλίρροια και η άμπωτη του μέλλοντος..τι υπέροχες παρομοιώσεις!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου