Υπέροχη, λατρεμένη, αξεπέραστη, ταλαιπωρημένη Άλκη Ζέη. Η αγαπημένη συγγραφέας παιδικών χρόνων πολλών από εμάς, έρχεται να μας εκμυστηρευτεί τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της με το νέο της βιβλίο. Γράφει με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο στην ακουαρέλα της ζωής και χρωματίζει και με σκούρα και με φωτεινά χρώματα τα ιστορικά γεγονότα που έζησε και τη σημάδεψαν βαθιά και ανεξίτηλα. Με τη γνωστή, αγαπημένη γραφή της μας αφηγείται τα περιστατικά της ζωής της από τη γέννησή της μέχρι το 1945 (τα άλλα, όπως γράφει, τα έγραψε στην Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα).

Πώς είναι δυνατόν ένα κοριτσάκι που μεγάλωσε στο καταπράσινο νησί της Σάμου και στην καλλιτεχνική και λογοτεχνική \”σφηκοφωλιά”\ της Αθήνας τη δεκαετία του 1930, την Κυψέλη, να μην γίνει η Άλκη Ζέη; Με αγαπημένη θεία τη Διδώ Σωτηρίου και την αδελφή της Διδώς, την Έλλη Παππά; Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και γραπτά όνειρα; Με άμεση συμμετοχή και βοήθεια στο στήσιμο του εκδοτικού οίκου Ίκαρου; Με τη συντροφιά και την αγάπη του Γιώργου Σεβαστίκογλου, ιδρυτικού μέλους του Θεάτρου Τέχνης και λαμπρού συγγραφέα και σκηνοθέτη; Με την αδελφή της, Λένα, αρχικά σύντροφο του Νίκου Γκάτσου; Ένα καλειδοσκόπιο συναισθημάτων και ερεθισμάτων, μια μεγάλη και ξένοιαστη (αλλά και αποφασιστική όταν το καλούσε η ανάγκη της Ιστορίας) παρέα σημάδεψαν την Άλκη Ζέη και σφυρηλάτησαν τον χαρακτήρα της και το στυλ της. Η ταλαιπωρημένη Άλκη Ζέη, που έγινε πολιτική πρόσφυγας στην Τασκένδη στον Εμφύλιο για να μην προδώσει τον σύζυγό της και μετά ξανά με την οικογένειά της στο Παρίσι γιατί δεν άντεχε τα δεσμά της Χούντας. Ένας πολίτης του κόσμου λοιπόν μας ανοίγει τον κόσμο της κι εμείς ρουφάμε άπληστα κάθε στάλα-λέξη, κάθε συναίσθημα, κάθε της ιδέα. Μια όμορφη αυτοβιογραφία, ένα ενθύμημα όχι μόνο για το ξεκίνημα της λατρεμένης συγγραφέως αλλά και για τις δύσκολες στιγμές που έζησε η Ελλάδα μετά τα Δεκεμβριανά.