Με πονάς, της Μαρίας Φουσταλιεράκη

11.07.2015

 

 

Μάνα μου εσύ που με πονάς
ήθελα εμένα να τιμάς
την καρδιά τώρα ματώνεις
εσύ που έπρεπε να μερώνεις

Δεν είσαι πια σημείο αναφοράς
ξέρεις πώς έτσι με πονάς
στης ζωής θάλασσα ταραγμένη
σανίδα εσύ ήθελα να προσμένει

Τη δική σου ψυχή τη λαβωμένη
μέσα στο στόμα δίνεις μασημένη
μα δε μπορώ και για σένα να πονώ
νιώθω να ’χω λυγίσει από καιρό

Το παιδάκι ακόμα σε φοβάται
η γυναίκα  θέλει να μιλάτε
μα δεν ξέρει με ποιο τρόπο  
διχάλα μακρινή σε ξένο τόπο

Μάνα μου πάντα ήσουν ιερή
ο λόγος σου πάντα αθέατη εντολή
τη λέξη σου λαχταρώ παιδί να πεις
μένα πως αγαπάς από ψυχής

Δεν το άκουσε και δεν το βλέπει
ούτε η καρδιά να ψυχανεμιστεί
της απορίας που φωνάζει η φυγή
δε μιλάει στη δική σου την ψυχή

Μάνα απ’ το παιδί σου έχεις κοπεί
και πολλά μίλια μακριά κρυφτεί
έβγαλες και το μανδύα το γονεϊκό
που εσένα/εμένα κρατούσε ζεστό

 

_

γράφει η Μαρία Φουσταλιεράκη

Η Μαρία Φουσταλιεράκη γεννήθηκε στο Ρέθυμνο Κρήτης τον Ιούνιο του 1970 ενώ το χωριό της καταγωγής της είναι η Φυλακή Αποκορώνου.

Μετοίκησε στη Θεσσαλονίκη το 1978 όπου ζει μέχρι και σήμερα. Είναι μητέρα 3 παιδιών.

Το γράψιμο και το διάβασμα είναι οι αγαπημένοι της φίλοι.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

13 σχόλια

13 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Με συγκινήσατε να ξέρετε Μαρία!!!
    Υπέροχη κατάθεση ψυχής!!

    Σας ευχαριστούμε που το μοιραστήκατε μαζί μας!!!
    Καλή σας ημέρα!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Το παιδάκι ακόμα σε φοβάται
    η γυναίκα θέλει να μιλάτε
    μα δεν ξέρει με ποιο τρόπο
    διχάλα μακρινή σε ξένο τόπο ………….

    Μια αλήθεια που πολλοί θα απέφευγαν να ομολογήσουν ή θα την καταχώνιαζαν στην άβυσσο των τύψεων…..γιατι ποιο παιδί θα παραδεχόταν κάτι τετοιο για τον γεννήτορά του χωρίς την παραμικρή ενοχή; Μου αρέσει πολύ το ποίημά σας!!!

    Απάντηση
    • Μαρία Φουσταλιεράκη

      Άννα μου σ’ ευχαριστώ πολύ που μου είπες τις σκέψεις σου. Να ξέρεις πως με ανακούφισες…
      Αμφιταλαντεύτηκα αν έπρεπε ή όχι να το δημοσιοποιήσω. Η ΜΑΝΑ είναι ιερή έννοια, ιδέα, θεσμός.
      Αλλά είναι και άνθρωπος ατελής ταυτόχρονα και δεν πειράζει, Αρκεί που κάποτε μας κουβάλησε στα σωθικά της, μας βύζαξε με το αίμα της και μας νανούρισε τρυφερά.
      Όπως πολύ σωστά κατάλαβες το ποίημα αφορά πραγματικά συναισθήματά μου…Ξέρεις πότε βρήκα τη δύναμη να συγχωρήσω?
      Όταν άρχισα να κάνω τα δικά μου λάθη στα δικά μου παιδιά.
      Να είσαι καλά 🙂

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Μάνα απ’ το παιδί σου έχεις κοπεί
    και πολλά μίλια μακριά κρυφτεί
    έβγαλες και το μανδύα το γονεϊκό
    που εσένα/εμένα κρατούσε ζεστό
    Πόσο πολλά μπόρεσες να πεις… πόσες κρυφές σκέψεις και ανομολόγητα συναισθήματα να περιγράψεις…
    Υπέροχο το ποίημα σου Μαρία με λόγο μεστό και περιεκτικό… λες και γράφτηκε για να μην του λείπει τίποτα…μπράβο σου!!!

    Απάντηση
    • Μαρία Φουσταλιεράκη

      Σ ευχαριστώ Σοφία μου! Αχ αυτός ο μανδύας…Ακόμα μέχρι σήμερα στα 45 μου, δεν έχω καταλήξει αν ζεσταίνει περισσότερο το γονιό ή το παιδί 🙂

      Απάντηση
  4. Φωφω Νικα

    Πολυ ωραιο το ποιημα σου Μαρια, ποσο γνωριμα συναισθηματα αυτα που περιεγραψες.

    Απάντηση
    • maria-foustalieraki

      Σ’ ευχαριστώ Φωφώ μου. Να τα κρατήσουμε όλα αυτά τα συναισθήματα, όσες τα βιώσαμε, σαν μπούσουλα για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας σπάζοντας το φαύλο κύκλο….:)

      Απάντηση
  5. Χρήστος. Ψ.

    Μαρία μου Μόνο ένα μεγάλο μπράβο, Να είσαι πάντα καλά.

    Απάντηση
    • maria-foustalieraki

      Σ’ ευχαριστώ πολύ Χρήστο! 🙂

      Απάντηση
  6. Mαριάνθη Πλειώνη

    Αλήθεια και παραδοχή,σ’ ένα ποίημα,για τη σχέση μάνας-κόρης που δεν είναι πάντα ιδανικές!Μου αρέσει που το μοιραστήκατε μαζί μας!Πολύ αληθινό…

    Απάντηση
  7. Μάχη Τζουγανάκη

    Αν και η σχέση που περιγράφετε είναι μάνας-κόρης…στα δικά μου μάτια οι λέξεις σχημάτισαν το παράπονο ενός ανθρώπου που μένει στη χώρα μας μιλώντας στη Μάνα Ελλάδα.

    Γιατί εκεί οι σχέσεις είναι κλονισμένες. Αλλα περιμέναμε …άλλα διδαχτήκαμε…άλλα δεχτήκαμε…άλλα αρνηθήκαμε..και ενώ την αγαπάμε…πονάμε ..και έφυγε ο μανδύας ο γονεϊκός που μας προστάτευε και μας ζέσταινε..και γέμισε με απορίες η καρδιά…και πόσο ταιριαστοί όλοι οι στίχοι σας σε αυτή την εικόνα που γεννήθηκε στα μάτια μου…

    Απάντηση
    • maria-foustalieraki

      Σας ευχαριστώ θερμά για τα όμορφα σχόλιά σας!
      Είναι υπέροχο για μένα να ακούω πως γεννούν εικόνες στα μάτια σας οι δικές μου σκέψεις μου.
      Διπλά χαίρομαι όταν οι εικόνες σας είναι πρωτόγνωρες για μένα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου