Μια ήσυχη φιγούρα

20.01.2022

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά.

Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί.

Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά.

Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη,

Και στερνή της γνώση να την είχε πρώτα δε θα άφηνε τούτη τη ζωή.

Έλεγε δύο φορές να γεννηθείς δε μπορείς, 

μα δύο φορές να ζήσεις εσύ το επιλέγεις.

Ελευθερία που τη φαντασιώνεσαι μάλλον δε θα έρθει ποτέ.

Τη χαρά που καρπώνεσαι με κόπο αποκτάς, μη το αμφισβητήσεις ποτέ!

Μα γιατί δεν άκουγε ποτέ;

Μια επιλογή είναι δύσκολη, απαιτεί δουλειά και τσαγανό.

Η άλλη η πεπατημένη που θέλει το ρομποτάκι κουρδισμένο 

Και με χαμόγελο αντώνυμο του ζοφερού.

Παίζει το ρόλο της χρόνια και τώρα έχει τη ζωή που θέλει με το στανιό.

Στα πέντε χρόνια είχε το άλλοθι της παλιάς κοπής εποχής.

Στα δέκα χρόνια είχε την αδικία της γυναικείας ζωής.

Στα τριάντα χρόνια πλέον ζει τον έρωτα της βολεμένης καθημερινής ζωής.

Όλοι τη λένε ήσυχη μα δε ξέρουν, ούτε και αυτή, πότε θα σπάσει τη τιμωρία της σιωπής.

Κάθε πρωί είναι μια καινούρια αρχή, λιγότερο ηλιόλουστη, 

μα ο ήλιος τη παρακινεί να ξυπνεί.

Τώρα ξέρει τα πατήματα της, η εμπειρία δίνει πνοή.

Ακόμα δεν ακούει μα μιλεί και άλλους βοηθεί.

Όσο πιο γρήγορα τσαμπουκαλέψεις λέει, τόσο πιο πολύ θα νιώσεις.

Ήσυχη η φιγούρα της, όχι δα και η ιδανική της σκέψη.

_

γράφει η Ζωή Κώτσου

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου