Μια ανάσα μακριά

4.09.2015

σχόλια

MiaAnasaMakriaEx_Layout 1Η εντεκάχρονη Πιερίνα μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά της Κέρκυρας. Εγκαταλειμμένη και μόνη. Κανείς δεν της έδειξε πώς να ξεγελάει τη μοίρα της, κανείς δεν της έμαθε πώς να μετράει την απουσία όσων αγαπούσε. Έκλεινε τα μάτια, έπαιρνε βαθιά ανάσα και άφηνε το όνειρο να μικραίνει τις αποστάσεις. Ώσπου μια μέρα τα βήματά της τη φέρνουν μέχρι το Κανόνι, έξω από μια επιβλητική έπαυλη.

Ο γιος των ιδιοκτητών, ένα νεαρό και όμορφο αγόρι, την παίρνει υπό την προστασία του και τότε η Πιερίνα καταλαβαίνει ότι το πεπρωμένο τής ορίζει να ζήσει εκεί, μαζί του… Για πάντα…

Αρκετά χρόνια αργότερα, σε ένα όμορφο θέρετρο της Σύρου, η Μαρία, χήρα και άκληρη, διευθύνει με αγάπη και μεράκι τον ξενώνα της. Η ζωή της κυλάει ήρεμα, χωρίς εκπλήξεις, με μοναδική συντροφιά τις αναμνήσεις και τη μοναξιά.

Μέχρι που… εκείνο το καλοκαίρι, ανάμεσα στους πελάτες της εμφανίζονται πρόσωπα καινούρια από διαφορετικά σημεία της γης. Όλοι ξένοι μεταξύ τους, άγνωστοι, όμως όλοι άρρηκτα συνδεδεμένοι με ένα κοινό μυστικό…

Κέρκυρα και Σύρος.

Δυο πανέμορφα ελληνικά νησιά, τόσο μακριά το ένα από το άλλο, όπου διαδραματίζεται μια συγκλονιστική όσο και αινιγματική ιστορία αγάπης.

Δυο νησιά, μια ανάσα μακριά, που τα ενώνουν η λύτρωση και η συγγνώμη…

«Τελικά πόσο πιο εύκολα της φαίνονταν όλα όσο ήταν ακόμη παιδί. Έβλεπε αυτά που ήθελε, δικαιολογούσε όσα άντεχε και καταδίκαζε ό,τι την πονούσε.

Απλά πράγματα. Κολλούσε με ευκολία τις ετικέτες που την εξυπηρετούσαν και διεκδικούσε τα θέλω της αδιαφορώντας για τις επιθυμίες των άλλων. Έτσι είχε μάθει.

Έτσι τη βόλευε. Ζούσε στον δικό της ρομαντικό κόσμο και κρατούσε στα χέρια μια γυάλινη μπάλα μέσα στην οποία διαδραματίζονταν οι ζωές όλων των υπολοίπων.

Εκείνη δε συμμετείχε.

Μόνο παρακολουθούσε και έντυνε τις κινήσεις τους με τις δικές της σκέψεις. Κι αν κάποια κίνηση δεν την εξυπηρετούσε, απλώς την απέρριπτε. Χωρίς ποτέ να νιώσει την παραμικρή τύψη για κανέναν.

Πόσο πιο εύκολα φαίνονταν όλα όσο ήταν ακόμη παιδί…»

Κέρκυρα και Σύρος.

Δυο πανέμορφα ελληνικά νησιά, τόσο μακριά το ένα από το άλλο, όπου διαδραματίζεται μια συγκλονιστική όσο και αινιγματική ιστορία αγάπης.

Δυο νησιά, μια ανάσα μακριά, που τα ενώνουν η λύτρωση και η συγγνώμη…

«Τελικά πόσο πιο εύκολα της φαίνονταν όλα όσο ήταν ακόμη παιδί. Έβλεπε αυτά που ήθελε, δικαιολογούσε όσα άντεχε και καταδίκαζε ό,τι την πονούσε.

Έτσι τη βόλευε. Ζούσε στον δικό της ρομαντικό κόσμο και κρατούσε στα χέρια μια γυάλινη μπάλα μέσα στην οποία διαδραματίζονταν οι ζωές όλων των υπολοίπων.

Εκείνη δε συμμετείχε.

Μόνο παρακολουθούσε και έντυνε τις κινήσεις τους με τις δικές της σκέψεις. Κι αν κάποια κίνηση δεν την εξυπηρετούσε, απλώς την απέρριπτε. Χωρίς ποτέ να νιώσει την παραμικρή τύψη για κανέναν.

Πόσο πιο εύκολα φαίνονταν όλα όσο ήταν ακόμη παιδί…»

___

«Αγάπησα τα βιβλία από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Πολύ γρήγορα κατάλαβα πως μου ήταν πιο βολικό, πιο εύκολο, να εκφράζομαι με τον γραπτό παρά με τον προφορικό λόγο.

Έχω προσέξει πως στα λόγια είμαι πολύ λιτή, σχεδόν λακωνική, ενώ αντίθετα όποτε κάθομαι να γράψω κάτι, οτιδήποτε, σκέψεις και συναισθήματα ρέουν σαν χείμαρροι μέσα από την ψυχή μου.

Επί τριάντα χρόνια κάλυπτα αυτή την ανάγκη έκφρασης μεταφράζοντας χωρίς διακοπή λογοτεχνικά βιβλία.

Πριν από δεκαπέντε χρόνια, ο πόθος -ή το πάθος- μου ικανοποιήθηκε πλήρως όταν, μάλλον από τύχη, εκδόθηκε το πρώτο μου βιβλίο.

Τώρα πια ξέρω πως, όσο είμαι πνευματικά υγιής, η ψυχή μου θα συνεχίσει να μιλάει έτσι όπως εκείνη ξέρει και μπορεί».

Μαρία Κωνσταντούρου

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Δείτε κι αυτά

Η νύχτα της Κασσιανής, της Μαρίας Ρουσάκη

Η νύχτα της Κασσιανής, της Μαρίας Ρουσάκη

Στο νέο μυθιστόρημα της Μαρίας Ρουσάκη ξεδιπλώνονται οι περιπέτειες του Περικλή Καλαμάνου που γνωρίσαμε στο προηγούμενο βιβλίο, «Μόνο τα μάτια μένουν», ο οποίος έχει διαπρέψει στη Νέα Υόρκη δημιουργώντας μια μεγάλη αλυσίδα ανθοπωλείων. Ο γιος του πάσχει από σύνδρομο...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Βαγγέλης Χρόνης – Αλέκος Φασιανός. 30 χρόνια φιλία. Ζωγραφική και ποίηση

Βαγγέλης Χρόνης – Αλέκος Φασιανός. 30 χρόνια φιλία. Ζωγραφική και ποίηση

  «Μ’ έπεισαν πια οι καιροί Τον χρόνο να αγγίξω Και να τον κάνω σύμμαχο» Βαγγέλης Χρόνης, ‘Ο Σύμμαχος Χρόνος’ _ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Τον Μάιο  του 2019, στο ίδρυμα εικαστικών τεχνών και μουσικής Βασίλη & Μαρίνας Θεοχαράκη, παρουσιάστηκε η ενδιαφέρουσα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου