Μοναξιά

Είναι από κείνα τα βράδια
που θέλεις να κρατήσεις αγκαλιά
φεγγάρια άστρα και φιλιά,
μα για μόνη συντροφιά
έχεις μολύβια και χαρτιά
να γράψεις για τη μοναξιά
για την αγάπη την παλιά.
Λόγια θέλεις να ακουστούν
συναισθήματα να φανούν
παιχνίδια να παιχτούν
με κάποιον παρέα να μοιραστούν.
Μα μόνο οι τοίχοι έχουν αυτιά
μάρτυρες τ’ άψυχα χαρτιά
όλοι φίλοι πιστοί από τα παλιά,
προσμένουν υπομονετικά
τη θέση τους να πάρουν
και το βράδυ να γλυκάνουν
πριν χαθούνε την αυγή.

της Εύας Κασιάρου