Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

24.09.2021

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια 

στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή 

τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια 

να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή. 

Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή 

το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει 

ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί 

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει. 

Μια λάμψη που παραπάτησε στα σκοτάδια 

τρεκλίζει δειλά απείθαρχη, σιωπηλή 

φωτίζει της ανανέωσης τα πετράδια 

πριν έρθει κοντά του τέλους μας η αρχή. 

Στα μάκρη παγώνει μόνη της η ψυχή 

στο σύμπαν σαν αστερόσκονη προσπερνάει 

ας ήταν μετά το τέλος της ν’ ακουστεί 

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει. 

Πεθαίνει πάνω στης κρίσης μας τα ψεγάδια 

το χάδι που είναι βάλσαμο στην πληγή, 

η μοίρα μάς παίζει όλους ξανά στα ζάρια 

και όποιος σωστά ποντάρισε θα σωθεί. 

Ανάσα τυφλά γυρεύει επιλογή 

πετάει σαν πεταλούδα και ξεψυχάει 

ας ήταν με την κορόνα της ν’ ακουστεί 

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει. 

Να δίνει το γέλιο της κι ας θρηνεί 

ελπίδα που επιμένει να λαχταράει 

ας ήταν από τα χείλη της ν’ ακουστεί 

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.

 

_

γράφει ο Ντίνος Γλαρός

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου