Σε μαύρο πλάνο

χαράζεις με χέρια γυμνά

μια μπλε γραμμή

στο χρώμα τ’ ουρανού

και της θάλασσας,

που ανατέλλει την ελπίδα

και ανθίζει σαν άνοιξη.

 

Κοιτάζεις με νοσταλγία

και αναρωτιέσαι,

πόσες σκέψεις, όνειρα

και αναμνήσεις χώρεσαν

στα νοερά ταξίδια του παρελθόντος…

Ταξίδια αθώα και άσπιλα,

δίχως ρωγμές και σκισμένες σελίδες

για να θυμάσαι πως κάποτε

ήσουν κι εσύ παιδί.

 

_

γράφει η Μαρία Θωμάδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!