Από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, η Νεφέλη αποζητούσε μια μπλε γραμμή. Μια μόνο μπλε γραμμή του ουρανού. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν θα έφευγε ποτέ από την Ελλάδα· και ας είχε φτάσει τριαντάρα κι άνεργη, με τα σπουδαία και με κόπο αποκτημένα πτυχία και μεταπτυχιακά να πιάνουν σκόνη καρφωμένα στο τοίχο. Ποιά άλλη χώρα έχει τέτοιο καταγάλανο ουρανό; Καμία απολύτως, ούτε μία σε όλη την οικουμένη. Ο ουρανός λοιπόν, οι μπλε γραμμές του για να το θέσω σωστότερα, αποζημίωναν την Νεφέλη για τη καθημερινή μιζέρια της.

Η Νεφέλη διατηρούσε την ελπίδα κοιτώντας τον ουρανό. Σαν να ’λεγε από μέσα της: τώρα είμαι καρφωμένη στη Γη, με βαρίδια στα πόδια και στη ψυχή, αλλά μια μέρα θα πετάξω ψηλά, πολύ ψηλά. Από εκεί ψηλά θα λέω καλημέρα στους ανθρώπους.

Η ίδια όμως ελπίδα, που κατέκλυζε την Νεφέλη τόσο ολοκληρωτικά, απουσίαζε εντελώς από την μάνα της.

-Που να πρωτοβαρέσω το κεφάλι μου δεν ξέρω, έλεγε. Πάτησες τα τριάντα πια, δεν έχεις παντρευτεί ακόμα, ούτε δουλεύεις γιατρός. Κρίμα τις θυσίες που έκανα για σένα, αφού πέθανε ο πατέρας σου ο προκομμένος και μας άφησε, δυο γυναίκες μόνες στον κόσμο.

Ο μονόλογος της συνέχιζε στο ίδιο ύφος, μέχρι που την έκοβε η Νεφέλη. Μιλούσε γαλήνια, με τα γαλανά της μάτια να γελούν.

Άλλο ένα κοινό που είχε με τον ουρανό: το χρώμα.

-Ησύχασε, μάνα. Για όλους μας υπάρχει μια θέση κάτω από τον ουρανό.

-Τι να σου πω μωρή, το βρήκες! Πήγαινε τώρα να ξεσκιστείς στο ποτηρόπλυμα με τον κάθε ανώμαλο να σου πιάνει τον κώλο.

Σερβιτόρα του ουρανού, τρομάρα σου! Για αυτές τις δόξες τις τωρινές σε σπούδαζα στις Αγγλίες τόσα χρόνια βρε;

Έτσι, πικραμένη έφυγε η μάνα της Νεφέλης δυο χρόνια πριν. Και πόνεσε πολύ η Νεφέλη και έκλαψε πολύ, ενώ δεν το περίμενε. Την αγαπούσε την μάνα της, το αίμα νερό δεν γίνεται, αλλά πολύ δεμένες δεν ήταν. Σταυρώθηκε η κακομοίρα για να την μεγαλώσει χωρίς να της λείψει τίποτα της κόρης της, οπότε αναγκαζόταν να δουλεύει υπερωρίες σε δυο και τρεις δουλειές. Πού χρόνος για να παίξει μαζί της, να της πει ένα παραμύθι, όπως κάνουν σε όλα τα παιδιά. Ωστόσο, μόνο στήριγμα της Νεφέλης η μάνα της ήταν. Μόνο που έπρεπε να την χάσει για να το καταλάβει.

Και, όταν η Νεφέλη ήταν μόνη και εκτεθειμένη στα κύματα του πόνου, που την χτυπούσαν δίχως έλεος, πάλι στον ουρανό στρεφόταν για βοήθεια. Παρακαλούσε να γίνει στ’ αλήθεια μια νεφέλη, ένα σύννεφο, για να γίνει ένα με το μπλε του ουρανού. Ξέχασε όμως η Νεφέλη πως και τα σύννεφα σηκώνουν το βαρύ φορτίο της βροχής.

Σε εκείνη την στιγμή αφηρημάδας, το Σύμπαν της έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι. Ξεκίνησε ένα βράδυ για τη δουλειά της και, χαμένη προφανώς σε κάποια ονειροπόληση δεν πρόλαβε να δει το φορτηγό. Μπαμ! Την χτύπησε με τρομερή ορμή, δέκα μέτρα μακριά έφτασε το κορμί της.

Μόλις ξύπνησε στο νοσοκομείο κατάλαβε πως είχε τυφλωθεί. Άνοιξε τα μάτια της, και δεν αντίκρισε χρώματα, μα μόνο ένα αδιαπέραστο άσπρο· τότε κατάλαβε.

Είχε υποστεί κάποιου είδους εγκεφαλική βλάβη, έτσι της είπαν. Λες και δεν το ’ξερε· μπορεί το πτυχίο της Ιατρικής να είχε υποβιβαστεί σε κάτι λιγότερο και από κωλόχαρτο, όμως οι γνώσεις παρέμεναν στο κεφάλι της. Ήξερε πως θα ’μενε τυφλή και δεν το άντεχε.

Εδώ δεν έβρισκε δουλειά όταν είχε την υγεία της· τώρα θα πέθαινε απ’την πείνα. Τυφλή σερβιτόρα δεν γίνεται. Φίλους στενούς δεν είχε, η μάνα της είχε πεθάνει, άρα δεν υπήρχε κάποιος να την φροντίσει. Μόνη λύση: κάποιο ίδρυμα ή ζητιανιά στο δρόμο. Απεχθείς λύσεις και οι δύο.

Αναπόφευκτη όμως ταπείνωση· ενώ αυτή ήθελε μονάχα να πετάξει.

Πώς να αντέξει χωρίς να βλέπει τον ουρανό; Έστω μια μπλε γραμμή.

Όμως αυτή είχε καταδικαστεί στο λευκό που δεν έχει αρχή και τέλος. Λευκό και τίποτε άλλο.

Η απόφαση της πάρθηκε γρήγορα, σχεδόν βιαστικά. Της είχε κόψει τα φτερά ένα κωλοφορτηγό, μα αυτή το ’χε βάλει σκοπό να πετάξει. Και θα πετούσε.

Ένα μήνα μετά, την γυρίσανε σπίτι της άνθρωποι του νοσοκομείου. Σπίτι της, που λέει ο λόγος. Όπου και αν την πήγαιναν, η Νεφέλη δεν θα αντιλαμβανόταν καμιά διαφορά. Μόνο λευκό έβλεπε· πόσο το ’χε σιχαθεί αυτό το χρώμα!

Έλυσε με τρεμάμενα χέρια τα ξανθά μαλλιά της, αφήνοντας να πέσουν ξέπλεκα στους γυμνούς της ώμους. Προχώρησε αργά προς την κουζίνα της. Αφού βρήκε το συρτάρι που έψαχνε, το άνοιξε και πήρε αυτό που ήθελε. Πρώτα το περιεργάστηκε για λίγο και ύστερα το έστρεψε στη σωστή κατεύθυνση.

-Ουρανέ μου, κοίτα με, πετάω !

Πέτα, Νεφέλη. Πέτα μέχρι την μπλε γραμμή που τόσο ζητάς.

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης