Νανουρίσματα

5.10.2020

 (Προς το μικρό αγόρι): Νάνι, αγόρι μου καλό. Κι από πού σε ρίξανε

                                     -κουρασμένο κοτσυφάκι- στ’ άσπρο μαξιλάρι;

                                      Πήγε η ώρα εννιά παρά, φώτα μισανοίξανε,

                                      κι  άγγελοι ήρθαν να σού φέρουν γαλανό λυχνάρι.

 

                                      Δες απ’ τη σοφίτα μας τη βραδιά στο δρόμο:

                                      λιώνει ο δίσκος της σελήνης στο παρκέ του Υψίστου.

                                      Και τριζόνια – ποιητάδες με βιολί στον ώμο

                                      φτιάχνουν και πουλούν σονέτα σε γωνιές Καρύστου.

 

                                       Κουπεπέ του και νάνι και λόγια γλυκά,

                                       νταχτιρντί του μες στ’ όνειρο που απόψε ανεβαίνει.

                                       Έλα ύπνε, με τ’ άστρα τα βασιλικά

                                       παρ’ τον γιό μου και δείξ’ του γραβάτα να δένει.

 

                                                                ~ ~ ~

 

(Προς το μικρό κορίτσι): Νάνι, το κορίτσι μου. Κι από πού σε φέρνουνε

                                        -γλαρωμένη αρχοντοπούλα- σ’ ακριβό μετάξι;

                                         Σουρουπώνει ήσυχα, κι άγγελοι σού γέρνουνε

                                         μήπως δίχως το κερί τους -τάχα- έχεις νυστάξει.

 

                                        Δες απ’ το παράθυρο τη βραδιά στη ρούγα:

                                        μοιάζει με μικρή Σπανιόλα που πουλάει τουλίπες:

                                        στα μαλλιά έχει σφηνωμένη μαύρη ταρταρούγα

                                        κι απ’ τα μάτια της γλιστράνε και χαρές και λύπες.

 

                                        Κουπεπέ της και νάνι κι ανθοβόλημα ευχής,

                                        νταχτιρντί της στη νύχτα που με φως αραιώνει.

                                        Έλα ύπνε, και πάρ’ την κορούλα μου ευθύς

                                        να τής μάθεις τον φιόγκο στη μέση να στρώνει.

                                       

_

γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου