Ναρκαλιευτής

24.03.2014

 

Μελανώματα θαμπά εξεγέρσεις
σακατεμένα πόδια πάνω
σε χλωρά κλαριά
δυο - δυο περνούν
ξανοίγονται στη μέρα
Με χέρια υπόκωφα τρίβεται λίγο ψωμί
βρώμικο παρελθόν μες στο δισάκι
ολόγυμνες βόμβες συνοδοί
μιας σποράς
Στα σύρματα από πίσω νοθεία
πράσινα πρόσωπα
καψαλισμένα
μπούγιο και καμπούρες προσκυνάν
το φόβο
Στα χόρτα κρύβεται ο πανικός
οι φλέβες μες στην κάλτσα
και
η κάλτσα
τρέμει
Φράκταλ ηνωμένων εθνών
διαβουλεύσεις σπείρες
ομοιότητες ανήθικες
και κάτω απ' όλους
κάτω από κάθε καμπυλότητα και αψίδα
το παιδί να κλαίει
Χειμώνας
Δύο πέταλα Δύο λαοί
Σταματημένος ο Όρθρος στα πέρατα του Ωκεανού
Πανάρχαιοι δρόμοι που τους σκεπάζουν
από την Κοιλάδα το κομματιασμένο Τιμόρ
μέσα απ' την Βεγγάλη
το προάστειο της Κεζόν
κοκκινόχωμα διευκρινισμένο από τον κώδικα
της στέπας
Οι μοχθηρότητες του Χανάτου
στρέψαν τα βλέμματα προς τον Ζέφυρο
τον α-να-μά-ρτη-το
Μελαγχολία σε κάθε βήμα
σωριάζεται η Βασιλεύουσα από τον όγκο
των πελμάτων
που θλιβερά αφήνουν την καμένη γη
με μία δική τους άνιση γεωγραφία
να τους σκεπάζει
Φιλούν τα πόδια που τους τραβάν
τυφλά
προς
το Ιερό χώμα της
Δημοκρατίας.

 

της Ηλέκτρας Λαζάρ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Μελαγχολία σε κάθε βήμα………………μελαγχολία της ανισότητας…..Καθηλωτικό!!!!!!!Συγχαρητήρια Ηλέκτρα!!!!!!

    Απάντηση
  2. solakidis

    Αγαπητή Ηλέκτρα το ποίημα σου είναι το μεστό και παραστατικό βγαλμένο από τον πόνο της ζωής και την αδικία ή μάλλον την παραλογία και το θέατρο της δημοκρατίας. Είναι υπέροχο!

    Απάντηση
  3. MT

    Απίστευτα δυνατά όμορφο ποίημα… Συγχαρητήρια.. Με συγκινεί ιδιαιτέρως η φράση :

    “και κάτω απ’ όλους
    κάτω από κάθε καμπυλότητα και αψίδα
    το παιδί να κλαίει”

    γιατί αυτή είναι η αλήθεια…

    Απάντηση
  4. Nieman

    Πολύ ωραίο!! Εύχομαι να δούμε και άλλα δικά σου ποιήματα.

    Απάντηση
  5. Ηλέκτρα Λαζάρ

    Χίλια ευχαριστώ σε όλους σας.

    Απάντηση
  6. D.T.

    Εντελώς δική σας η όψη των πραγμάτων με εικόνες οδυνηρά σπαρμένες από το διάβα του υποσυνείδητου.Μυστήριο ποίημα με εξαιρετικά λεκτικά χαρίσματα.Εύγε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου