Ναρκαλιευτής

24.03.2014

 

Μελανώματα θαμπά εξεγέρσεις
σακατεμένα πόδια πάνω
σε χλωρά κλαριά
δυο - δυο περνούν
ξανοίγονται στη μέρα
Με χέρια υπόκωφα τρίβεται λίγο ψωμί
βρώμικο παρελθόν μες στο δισάκι
ολόγυμνες βόμβες συνοδοί
μιας σποράς
Στα σύρματα από πίσω νοθεία
πράσινα πρόσωπα
καψαλισμένα
μπούγιο και καμπούρες προσκυνάν
το φόβο
Στα χόρτα κρύβεται ο πανικός
οι φλέβες μες στην κάλτσα
και
η κάλτσα
τρέμει
Φράκταλ ηνωμένων εθνών
διαβουλεύσεις σπείρες
ομοιότητες ανήθικες
και κάτω απ' όλους
κάτω από κάθε καμπυλότητα και αψίδα
το παιδί να κλαίει
Χειμώνας
Δύο πέταλα Δύο λαοί
Σταματημένος ο Όρθρος στα πέρατα του Ωκεανού
Πανάρχαιοι δρόμοι που τους σκεπάζουν
από την Κοιλάδα το κομματιασμένο Τιμόρ
μέσα απ' την Βεγγάλη
το προάστειο της Κεζόν
κοκκινόχωμα διευκρινισμένο από τον κώδικα
της στέπας
Οι μοχθηρότητες του Χανάτου
στρέψαν τα βλέμματα προς τον Ζέφυρο
τον α-να-μά-ρτη-το
Μελαγχολία σε κάθε βήμα
σωριάζεται η Βασιλεύουσα από τον όγκο
των πελμάτων
που θλιβερά αφήνουν την καμένη γη
με μία δική τους άνιση γεωγραφία
να τους σκεπάζει
Φιλούν τα πόδια που τους τραβάν
τυφλά
προς
το Ιερό χώμα της
Δημοκρατίας.

 

της Ηλέκτρας Λαζάρ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Μελαγχολία σε κάθε βήμα………………μελαγχολία της ανισότητας…..Καθηλωτικό!!!!!!!Συγχαρητήρια Ηλέκτρα!!!!!!

    Απάντηση
  2. solakidis

    Αγαπητή Ηλέκτρα το ποίημα σου είναι το μεστό και παραστατικό βγαλμένο από τον πόνο της ζωής και την αδικία ή μάλλον την παραλογία και το θέατρο της δημοκρατίας. Είναι υπέροχο!

    Απάντηση
  3. MT

    Απίστευτα δυνατά όμορφο ποίημα… Συγχαρητήρια.. Με συγκινεί ιδιαιτέρως η φράση :

    “και κάτω απ’ όλους
    κάτω από κάθε καμπυλότητα και αψίδα
    το παιδί να κλαίει”

    γιατί αυτή είναι η αλήθεια…

    Απάντηση
  4. Nieman

    Πολύ ωραίο!! Εύχομαι να δούμε και άλλα δικά σου ποιήματα.

    Απάντηση
  5. Ηλέκτρα Λαζάρ

    Χίλια ευχαριστώ σε όλους σας.

    Απάντηση
  6. D.T.

    Εντελώς δική σας η όψη των πραγμάτων με εικόνες οδυνηρά σπαρμένες από το διάβα του υποσυνείδητου.Μυστήριο ποίημα με εξαιρετικά λεκτικά χαρίσματα.Εύγε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου