Νατάσσα

15.11.2020

Από χρώμα βαθύ, αραιό,

τον ρούν του χρόνου συλλογίζομαι.

Επέμεινα χωρίς να υπομείνω

στον χρόνο τον αήττητο,

τον ηττημένο από τον ίδιο

που επαναλαμβάνεται προπαγανδίζοντας υπέρ της πραότητος

ενώ ταχέως χάνεται στην γενεσιουργό

αιτία της ανυπαρξίας του την κίνηση

και την θυγατέρα της μεταβολή.

Η παρουσία σου στην σκέψη,

την νοσταλγία οικεία καθιστά,

το συγκυριακό αντάμωμα, προσδοκία φιλίας εμήνυσε,

η φιλία προσδοκία παρέμεινε.

Των στιγμών το εφήμερο την μνήμη κυβερνά.

Η αβρότητα που νοιώθω, η αβρότητα που νοιώθεις,

την ώσμωσή τους

στης λυκαυγής το σκίρτημα ομολογούν.

Πόσες προσμονές, λύπες, παραδοχές σε εμβάλλουν;

Αγέρες εποφθαλμιούν το γίνωμά σου.

 

_

γράφει ο Λεωνίδας Καζάσης

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου