Το φεγγάρι, σιωπηλό,
έσφιξε τα χείλη του
-όπως πάντα-
στο πρόσωπο μου.

Ξύπνησα μες’ τη νύχτα,
νουνεχής,
οι σταγόνες των
τελευταίων ονείρων
γουργούρισαν στο σκοτάδι
σαν καλοκαιρινή βροχή.

Αέρας ανεπαίσθητος γελούσε
κι ένα ρυάκι αστέρια
γέμισε καταρράκτες
τα μαλλιά μου.

Βραδιά ολόφωτη
μεθυσμένη η ευλογία της ζωής
άνοιξε κρήνη...

 

_

γράφει ο Γιάννης Ξύδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!