«Προσφυγιά»

 –

Ξένο Αγριοπούλι

 –

Με ένα λουλούδι σε ένα παιδιάστικο παραμύθι

για τα γαλάζια του κόσμου ξεκίνησα

λέξεις και προσευχές  η δική μου  ορφάνια,

στην φθορά του κόσμου

στους ατελείωτους αγώνες, και  στους διωγμούς  το σπάραγμα…..

Όταν λυγίζω σαν το κλωνάρι της ιτιάς

ξεριζωμένος στην μέση του κόσμου

σημαδεύω τις μέρες για τον γυρισμό

σε έναν πράσινο κήπο, σε  βλαστούς

 και σε δενδρόφυλλα που βυθίζονται  στο χώμα

Ο ίδιος μόχθος, ο ίδιος σπαραγμός

η ίδια απόγνωση, στον Ήλιο της Πατρίδας

στέλνω όλα τα φιλιά και τα  λόγια τα  ακριβά

που έσωσε ο καιρός στης αυγής το ροδόλευκο  φως

Στα μεγάλα ταξίδια,  στους διψασμένους ορίζοντες 

στου κόσμου την πλάνη , με την πνοή του Θεού σε σιωπηλούς αλύγιστους κορμούς

 στα αγνά μου χρόνια, σκάλισα ημερομηνίες και ονόματα

δίψασα για της μάνας το φιλί που ποτέ δεν λησμόνησα

Όταν τα λούλουδα στολίζουν την γη τότε ζητώ

στην καρδιά να φωλιάσει γλυκιά η ελπίδα

με μπλεγμένα φτερούγια  ξένο αγριοπούλι

μεγαλώνω,  σε ξένο ουρανό και  ρίζες δεν έχω

μακριά από την Πατρίδα