Ξέρεις τι είναι να απλώνεις το χέρι στο Θεό και να στο φτύνει ο Διάολος;

30.10.2016

(Φωτογραφία:Στράτος Γιαννόπουλος)

Σου θυμώνω Ελπίδα μου και σαν παιδί σε εκδικούμαι. Μου πήρες την νιότη μου και την έκανες αριθμό, σκάλισες πάνω μου όσα σου χρωστώ και με περιφέρεις σα ζητιάνο στην ίδια μου την  χώρα, να με περιγελούν και να με λυπούνται αυτοί που αγοράζουν τις ψυχές μας τοις μετρητοίς.

Τι θα πω στο παιδί μου; Πώς να απολογηθώ στη γενιά που βλασταίνει; Και γιατί πρέπει να δεχτώ αγόγγυστα ως δεδομένη την συγνώμη που ποτέ δεν βγήκε από τα σώψυχα σας;

Γιατί φεύγεις όταν γονατίζω και πώς μπορείς να επιστρέφεις ανέμελα όταν τα πάντα έχουν τελειώσει;

Σε λέω Ελπίδα, μα ποτέ δεν μου έδωσες κουράγιο ν’ ανασάνω. Μ’ έφθειρες με τα πένθιμα μονόστηλα στις αγγελίες ευρέσεως εργασίας των εφημερίδων και στις κυβερνητικές εξαγγελίες που καμιά από αυτές δεν κοίταξε κατάματα την κατήφεια των Ανθρώπων. Έστω, σαν αναγνώριση για την τιμή που χάσαμε καθώς χαμήλωνε το βλέμμα. Με βάρυνες με υποσχέσεις πως τα πτυχία θα με κάνουνε χρήσιμο , μα πόσο χρήσιμη είναι μια φωνή με τη θηλιά στο λαιμό;

Έγινα κραυγή και μην κωφεύεις.

Έκρυψα στην χούφτα μου την υπομονή κι αφέθηκα στο σκοτάδι του κόσμου μέχρι  να πετρώσουν τα φτερά μου στην απεραντοσύνη της ερήμου που σμιλεύει εδώ και χρόνια τις σιωπηλές πόλεις. Όλες εκείνες που άγρια νομοθέτησαν στο όνομα της  Ελευθερίας μας οι Ξένοι και πού άλλοτε σα δεδομένο κομμάτι γης την παραπετάξαμε στο παρελθόν μας όλοι εμείς οι γνωστικοί.

Με τον καιρό έμαθα κι εγώ να ζω συντροφιά με τους χρυσούς Ανθρώπους-Αγάλματα και τις Ερινύες, που σαν αυστηρές σιωπές τριβελίζουν απ’ την αρχή των χρόνων μου τις ατέρμονες σκέψεις για την ζωή και τον θάνατο. Μα το «εγώ» μου δε βρίσκει απάντηση να ξαποστάσει κι όλο  γιγαντώνει ψηλαφώντας τα σπαράγματα τις μνήμης που θυμίζουν τα ανεξίτηλα απ’ τον ιδρώτα, περασμένα χρόνια.

Δεν θυμάμαι πόσο καιρό μου πήρε, μα στο τέλος έμεινα κουρασμένος, εξαντλημένος, παραδομένος σε όλ’ αυτά κι  έγειρα στο προσκεφάλι μου αμέριμνος, κοιτώντας ουρανό και σεργιανώντας νωχελικά στα σοκάκια της Μοίρας που με οδήγησαν εδώ…

…και το «εδώ» είναι μέσα σου, γύρω σου. Ο φτωχός που καίει τα δέντρα της αυλής να ζεσταθεί και που ψάχνει στα σκουπίδια να ταΐσει τους δικούς του.

Έχω το θάρρος να τα λέω, κι όποιος με κατηγορεί γι’ αυτό ας σωπάσει. Δεν είχα άλλη επιλογή. Η συμπόνια φέρνει λύπηση και εγώ ακόμη αποζητώ την περηφάνια μου δίχως συγνώμες και προσχήματα. Φτάνει με τα διλήμματά σας. Προδόθηκα μια φορά από τις σκέψεις μου κι απέμεινα από τότε για πάντα φτωχός με προίκα τις λέξεις.

… και ψάχνω φωνή…

Μ’ ακούς;

Η Μοίρα είναι αδίστακτη. Σ’ ευλογά και σε καταριέται με χαρά και ειρωνεία. Σε κανέναν δεν χρωστά και γι’ αυτό με θράσος ελεύθερα τιμωρεί. Και τα λέω εγώ που έχω χαθεί μέσα σε κανόνες και όνειρα, περιφρονημένος και τιμημένος κι απ’ τα δύο σα μαριονέτα. Άγνωστο για πόσο , άγνωστο γιατί…

Ξέρεις τι είναι να απλώνεις το χέρι Στο Θεό και να στο φτύνει ο Διάολος;

Με τα νύχια κρατιέμαι στη ζωή. Έμεινα νύχτες ολόκληρες στην θάλασσα της μοναξιάς, της αμφιβολίας και της απόρριψης , ζητώντας όλο και πιο πολλά από τον εαυτό μου, τρέφοντας την αναπνοή μου με την ομορφιά των ονείρων και την απουσία των ανθρώπων που σεβάστηκα. Κανένας δεν απόμεινε στο κατώφλι μου για να με προϋπαντήσει μ’ αθώα μάτια. Φυλάγομαι. Μα ο Ιούδας δεν έχει πρόσωπο.

…άραγε μ’ ακούς;

 Η ψυχή μου έσπασε και βγαίνει από τα μάτια…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φως σε μαύρο ουρανό, της Ελένης Πριοβόλου

Φως σε μαύρο ουρανό, της Ελένης Πριοβόλου

Οι γονείς του Ντίνου και της Ίριδας απέτυχαν επαγγελματικά κι η ζωή τους πήρε την κάτω βόλτα. Καβγάδες και ξύλο δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα κι ο Ντίνος αποφασίζει να το σκάσει από το σπίτι. Αυτή θα είναι η αρχή μιας σειράς περιπετειών που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με...

Κάπου Αλλού, της Νατάσας Παυλίτσεβιτς

Κάπου Αλλού, της Νατάσας Παυλίτσεβιτς

Η Δάφνη και η Εύα είναι ζευγάρι εδώ και πέντε χρόνια, όταν μια σειρά από γεγονότα τις οδηγούν στο να καταφύγουν στο εξοχικό σπίτι της δεύτερης κοντά στη Νέα Ραιδεστό. Εκεί θ’ αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα ανεξήγητα γεγονότα που θα τις αναγκάσουν να έρθουν αντιμέτωπες...

Οι Μακάριοι, του Μάριου Δημητριάδη

Οι Μακάριοι, του Μάριου Δημητριάδη

Ο Αλέξανδρος Ευστρατιάδης διορίζεται ως δάσκαλος στο μονοτάξιο δημοτικό σχολείο της νήσου Μακαρίας, απέναντι από τη Νάξο. Η μετάβασή του εκεί συνοδεύεται από καχυποψίες και βεβιασμένα χαμόγελα, παρ’ όλ’ αυτά η διαμονή τού είναι ευχάριστη. Μόνο που μια σειρά από...

Έρως και Ελληνικό καλοκαίρι

Έρως και Ελληνικό καλοκαίρι

  Έρως και Ελληνικό καλοκαίρι - γράφει ο Άγγελος Πετρουλάκης -   Στην αρχή ήταν το Χάος και η Νύχτα και το Έρεβος και τα Τάρταρα τ’ άγρια κι άχτιστα ακόμα τα ουράνια και η Γη. Μεσ’ τους κόλπους του Ερέβους η μαυρόφτερη Νύχτα γεννά ένα Αυγό... Κι από το τσόφλι του...

Διαβάστε κι αυτά

Οι αρχαίες τραγωδίες δωρεάν στο διαδίκτυο!

Οι αρχαίες τραγωδίες δωρεάν στο διαδίκτυο!

Διαβάστε και κατεβάστε ελεύθερα τις αρχαίες τραγωδίεςσε πλήρες κείμενο, στο πρωτότυπο, στη νέα ελληνική και στην αγγλική γλώσσα.Η αξιέπαινη προσπάθεια συγκέντρωσης του υλικούέγινε από τα 24grammata.com  σε συνεργασία με το Φιλολογικό...

Writing Steps

Writing Steps

Η Δημιουργική Γραφή ως διδακτικό αντικείμενο δεν αναζητά συγγραφικά ταλέντα. Συμμετέχει όμως ενεργά στη διαμόρφωση ενός δημιουργικού νου, όπως το έθετε ο Gianni Rodari όταν σημείωνε πως δημιουργικός νους είναι αυτός που «πάντα δουλεύει, που πάντα ρωτάει, που...

6 σχόλια

6 Σχόλια

    • Θεόφιλος Γιαννόπουλος

      Υποκλίνομαι και σ’ ευχαριστω Σοφία, μακάρι να έρθει η μέρα που σύντομα θα μπορέσουμε να τα αλλάξουμε όλα τους και να γράφει για πιο φωτεινές καταστάσεις η πένα μας… Τις ευχές μου απο την Θεσσαλονίκη, πάντα με υγεία, αγάπη και χαμόγελο 🙂

      Απάντηση
  1. Κατερινα Λαζιδου

    Αγγιξε την ψυχη μου! Ευχαριστω Θεοφιλε!

    Απάντηση
    • Θεόφιλος Γιαννόπουλος

      Σ’ ευχαριστω πολύ για όλη τη θετική σου ενέργεια Κατερίνα μου, τους χαιρετισμούς μου απο το Καλοχώρι, πάντα με αισιοδοξία και φωτεινό βλέμμα!

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Θεόφιλε μούδιασα αγαπημένε φίλε μου

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου