Ξέρω έναν τρόπο

12.05.2020

Ξέρω έναν τρόπο.

Βέβαια, πρώτα είδα τι με ανησυχεί περισσότερο…

Πολύ γρήγορα δε ξεχνούν όλοι;

Σε πνίγει και εσένα αυτό;

Μάταιος τούτος ο κόσμος όπως λένε.

Από τη διπλανή πόρτα κρέμεται ένα φανοστάσι.

Από αυτό βλέπεις και περπατάς, όμως σε μια στάση δεν στάθηκες,

Και ούτε ρώτησες που να πας.

Δρόμοι ατελείωτοι, επιλογές σε σταθμίζουν.

Ξέρεις έναν τρόπο, δεν σε οδηγεί εκεί που θες.

Πολύ γρήγορα ξεχνάς, αλλάζεις, χάνεσαι και κλαις.

Μάταιος τούτος ο κόσμος όπως λένε, ζουν για να δυστυχούν.

Κρυμμένη σκέψη σε περίπλοκο λόγο σε ανήσυχες κινήσεις.

Κανείς δε ξέρει έναν τρόπο που να τον ανησυχεί λιγότερο

Και το πόσο γρήγορα ξεχνούν όλοι, δε τολμάς να μιλήσεις.

Μας πνίγει όλους, πολύ και λιγότερο, για το δικό μας κρυφό λόγο.

Μάταιος τούτος ο κόσμος λένε και θα λένε…

Γιατί το όνομα σου δεν γράφτηκε σε κάποιο δρόμο.

Δεν θα γραφτεί πριν μάθεις έναν άλλο τρόπο.

_

γράφει η Ζωή Κώτσου

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου