Ξέρω έναν τρόπο

Δημοσίευση: 12.05.2020

Ετικέτες

Κατηγορία

Ξέρω έναν τρόπο.

Βέβαια, πρώτα είδα τι με ανησυχεί περισσότερο…

Πολύ γρήγορα δε ξεχνούν όλοι;

Σε πνίγει και εσένα αυτό;

Μάταιος τούτος ο κόσμος όπως λένε.

Από τη διπλανή πόρτα κρέμεται ένα φανοστάσι.

Από αυτό βλέπεις και περπατάς, όμως σε μια στάση δεν στάθηκες,

Και ούτε ρώτησες που να πας.

Δρόμοι ατελείωτοι, επιλογές σε σταθμίζουν.

Ξέρεις έναν τρόπο, δεν σε οδηγεί εκεί που θες.

Πολύ γρήγορα ξεχνάς, αλλάζεις, χάνεσαι και κλαις.

Μάταιος τούτος ο κόσμος όπως λένε, ζουν για να δυστυχούν.

Κρυμμένη σκέψη σε περίπλοκο λόγο σε ανήσυχες κινήσεις.

Κανείς δε ξέρει έναν τρόπο που να τον ανησυχεί λιγότερο

Και το πόσο γρήγορα ξεχνούν όλοι, δε τολμάς να μιλήσεις.

Μας πνίγει όλους, πολύ και λιγότερο, για το δικό μας κρυφό λόγο.

Μάταιος τούτος ο κόσμος λένε και θα λένε…

Γιατί το όνομα σου δεν γράφτηκε σε κάποιο δρόμο.

Δεν θα γραφτεί πριν μάθεις έναν άλλο τρόπο.

_

γράφει η Ζωή Κώτσου

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου