Ξεκλειδώνοντας Το Κουτί Της Πανδώρας

Δημοσίευση: 29.03.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

 

Ο μύθος του Αρχέγονου

μ’ οδήγησε σε Σένα

Δώρο Ουράνιο

Η ΕΛΠΙΔΑ

Κύλησε κατάχαμα

Δίκοπο Μαχαίρι

στα χέρια των χαιρέκακων εξουσιαστών

νεύμα μνησίκακο και αλαζονικό

Φωνή Άναρχη στις βοές των ΒΑΡΒΑΡΩΝ.

 

Συμφορές μ’ αντάμωσαν

διψώντας για μια ΣΤΑΛΑ

Συσσίτια Πόνου κείτονται σπαρακτικά

Σε δυο φτερούγες έδεσες το νήμα της Ζωής μου

ξέχωρα περιπλανήθηκα, νοερά σ’ αναζήτησα

στην έρημη ΓΗ μαζί με τους ΤΙΤΑΝΕΣ.

 

Σε θολωμένους οίστρους

Σε ερημωμένους τόπους

Λάβα και Στάχτη

γέμισαν τα πνευμόνια μου

έτρεξαν αίμα οι παλάμες μου

ποτέ ποτέ ας μην έρθει

Η Ώρα της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ…

Χέρια Υψωμένα

σφυρηλατημένα στο χρόνο

λυγίζουν ΑΡΓΑ ….

 

Αγωνίσθηκα Σθεναρά

Πολιορκημένε μου Υπασπιστή

Η Θέληση μου δεν Υποτάχθηκε.-

Στάσου πλάι μου

Γενναίε Πολεμιστή!

μέχρι να χαράξει η ΝΕΑ ΗΜΕΡΑ

εφαλτήρια μοιάζει η πάλη

της Επιβίωσης μας!

 

_

γράφει η Μίνα Μπουλέκου

 

______

Το ποίημα είναι από την Ποιητική της Συλλογή «Με τη Ροή του Ανέμου»

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Εξαιρετικό!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστω.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου