Select Page

Οικογένεια Σπουργίτη

Οικογένεια Σπουργίτη

 

Με το δεκατριάρι. Το γερμανοπολύγωνο! Και η βαριά πόρτα του λέβητα ανοίγει. Και το άνοιγμα φέρνει κάτι βαρύ στην ατμόσφαιρα. Σήψη και σαπίλα. Γεμίζει το λεβητοστάσιο θανατικό. Ναι. Κάτι που θάνατο μυρίζει! Σαν ξεχασμένο λευκό τριαντάφυλλο, με κόκκινα στίγματα πάνω του, στους πρώτους μαύρους βοριάδες του χειμώνα. Μια ανατριχίλα δημιουργείται από το τίποτα. Και όμως τίποτα. Η δουλειά, δουλειά!
Με την ντίζα. Και τη σφαιρική βούρτσα της. Μέσα – έξω. Ρυθμικά. Και το θανατικό πληθαίνει. Μέσα – έξω. Και αποκαΐδια φεύγουν. Καθαρίζουν σιγά σιγά τα εσώψυχα του λέβητα. Μέσα η ντίζα. Κάτι την ενοχλεί. Με δύναμη έξω. Και μαζί της έρχεται το πρώτο σπουργίτι. Μέσα η ντίζα. Και δεύτερο σπουργίτι έξω. Στο πάτωμα. Μαύρο. Κατάμαυρο και εντελώς νεκρό. Όπως το τρίτο. Μέσα στην καπνοδόχο θα πέσανε το καλοκαίρι. Και η δουλειά, δουλειά!
Μέσα η ντίζα. Με περισσότερη δύναμη έξω. Και μαζί της το τέταρτο και το πέμπτο σπουργίτι. Εισπνοή. Εκπνοή. Βαθιά εισπνοή. Και όμως αυτό δεν βοηθάει. Ο θάνατος φτάνει κάτω ως τα πνευμόνια. Βαθιά. Μέχρι κάτι καλά κοιμώμενο. Κάτι λησμονημένο. Σαν θεϊκή βροχή σε άψυχες εκτάσεις στείρας Γης. Μέσα – έξω η ντίζα... Άλλα πέντε σπουργιτάκια νεκρά. Μέσα – έξω, μέσα – έξω! Και η δουλειά, δουλειά!
Συρματόβουρτσα στο χέρι. Τα κοίλα τοιχώματα του λέβητα περιμένουν. Όπως ο Σεπτέμβρης τα πρωτοβρόχια. Τρίψιμο στο τρίψιμο. Και ενδέκατο σπουργίτι έξω. Αυτός ο λέβητας κατέρριψε κάθε προηγούμενο! Το δεκατριάρι. Και η βαριά πόρτα κλείνει με ανακούφιση. Το δοχείο διαστολής θέλει νέο αέρα. Αλλαγή μπεκ στα γρήγορα. Στη θέση τους τα πάντα. Ολάκερη οικογένεια ήτανε αυτή. Παππούδες, παιδιά, εγγόνια! Έντεκα μέλη στην Οικογένεια Σπουργίτη. Και η δουλειά, δουλειά!
Και κάπως έτσι είναι η ζωή. Κάπως έτσι. Ελεύθερο πουλί ο άνθρωπος. Στον ουρανό να πετάει. Στον φωτεινό ή στον σκοτεινό ουρανό. Κι όμως ξετρυπώνει καπνοδόχους. Μπαίνει μέσα να κρυφτεί απ΄ ό,τι θεωρεί πρόβλημα. Και αυτοεγκλωβίζεται. Στη μαυρίλα. Στην καταχνιά. Στον θάνατο τον ίδιο! Κοντόφθαλμα περαστικός. Αιώνια απομεινάρι. Κάπως έτσι είναι ο άνθρωπος. Βρίσκει τον δικό του λέβητα. Χώνεται μέσα. Και για σιγουριά ανάβει και τον καυστήρα. Έτσι, να καίγεται για κάτι που λύτρωση θέλει να θυμίζει.

 

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!