Επιλέξτε Page

Οικογένεια Σπουργίτη

7.11.2015

 

Με το δεκατριάρι. Το γερμανοπολύγωνο! Και η βαριά πόρτα του λέβητα ανοίγει. Και το άνοιγμα φέρνει κάτι βαρύ στην ατμόσφαιρα. Σήψη και σαπίλα. Γεμίζει το λεβητοστάσιο θανατικό. Ναι. Κάτι που θάνατο μυρίζει! Σαν ξεχασμένο λευκό τριαντάφυλλο, με κόκκινα στίγματα πάνω του, στους πρώτους μαύρους βοριάδες του χειμώνα. Μια ανατριχίλα δημιουργείται από το τίποτα. Και όμως τίποτα. Η δουλειά, δουλειά!
Με την ντίζα. Και τη σφαιρική βούρτσα της. Μέσα – έξω. Ρυθμικά. Και το θανατικό πληθαίνει. Μέσα – έξω. Και αποκαΐδια φεύγουν. Καθαρίζουν σιγά σιγά τα εσώψυχα του λέβητα. Μέσα η ντίζα. Κάτι την ενοχλεί. Με δύναμη έξω. Και μαζί της έρχεται το πρώτο σπουργίτι. Μέσα η ντίζα. Και δεύτερο σπουργίτι έξω. Στο πάτωμα. Μαύρο. Κατάμαυρο και εντελώς νεκρό. Όπως το τρίτο. Μέσα στην καπνοδόχο θα πέσανε το καλοκαίρι. Και η δουλειά, δουλειά!
Μέσα η ντίζα. Με περισσότερη δύναμη έξω. Και μαζί της το τέταρτο και το πέμπτο σπουργίτι. Εισπνοή. Εκπνοή. Βαθιά εισπνοή. Και όμως αυτό δεν βοηθάει. Ο θάνατος φτάνει κάτω ως τα πνευμόνια. Βαθιά. Μέχρι κάτι καλά κοιμώμενο. Κάτι λησμονημένο. Σαν θεϊκή βροχή σε άψυχες εκτάσεις στείρας Γης. Μέσα – έξω η ντίζα... Άλλα πέντε σπουργιτάκια νεκρά. Μέσα – έξω, μέσα – έξω! Και η δουλειά, δουλειά!
Συρματόβουρτσα στο χέρι. Τα κοίλα τοιχώματα του λέβητα περιμένουν. Όπως ο Σεπτέμβρης τα πρωτοβρόχια. Τρίψιμο στο τρίψιμο. Και ενδέκατο σπουργίτι έξω. Αυτός ο λέβητας κατέρριψε κάθε προηγούμενο! Το δεκατριάρι. Και η βαριά πόρτα κλείνει με ανακούφιση. Το δοχείο διαστολής θέλει νέο αέρα. Αλλαγή μπεκ στα γρήγορα. Στη θέση τους τα πάντα. Ολάκερη οικογένεια ήτανε αυτή. Παππούδες, παιδιά, εγγόνια! Έντεκα μέλη στην Οικογένεια Σπουργίτη. Και η δουλειά, δουλειά!
Και κάπως έτσι είναι η ζωή. Κάπως έτσι. Ελεύθερο πουλί ο άνθρωπος. Στον ουρανό να πετάει. Στον φωτεινό ή στον σκοτεινό ουρανό. Κι όμως ξετρυπώνει καπνοδόχους. Μπαίνει μέσα να κρυφτεί απ΄ ό,τι θεωρεί πρόβλημα. Και αυτοεγκλωβίζεται. Στη μαυρίλα. Στην καταχνιά. Στον θάνατο τον ίδιο! Κοντόφθαλμα περαστικός. Αιώνια απομεινάρι. Κάπως έτσι είναι ο άνθρωπος. Βρίσκει τον δικό του λέβητα. Χώνεται μέσα. Και για σιγουριά ανάβει και τον καυστήρα. Έτσι, να καίγεται για κάτι που λύτρωση θέλει να θυμίζει.

 

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

2 σχόλια

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου