Οικόκλειστη

13.06.2019

Σφαγιασμένη ζωντανή
και η ρυτίδα κείνη που πονά,
να στάζει δηλητήριο
στα ποτηράκια του καφέ, τα πορσελάνινα.
Όπως το τσόφλι του αυγού, το δέρμα της που ράγισε,
με κρότο έσπασε το πρωινό εκείνο,
τ’ αμελητέο και τ’ ασήμαντο.

Διαβασμένα τα παιδιά
κι ο κάδος χάσκει με τα άπλυτα,
στο αποχωρητήριο,
μα δεν κυλούν οι ώρες μέσα στη φυλακή της.
Σαν μηχανή που θέρισε τα νιάτα της,
ο χρόνος έσκαψε τις φλέβες μες στα μάτια της,
μα μη μιλάς, μην αποκρίνεσαι.

Μέσος όρος δανεικός,
το πάθος χάθηκε, μια σκοτεινή στιγμή,
και το πιστόλι έτοιμο,
το δείπνο της το τελευταίο προετοίμασε.
Γλώσσα μουγκή, Τετάρτη βράδυ, στέκεται ακίνητη,
σαν πλοίο τη στιγμή της καθελκύσεως,
πριν το νερό αγγίξει λεύτερο.

Πεταλούδα φωτεινή,
που τα φτερά της έκαψε στην πρώτη της
και τελευταία πτήση,
μ’ ένα χαμόγελο στο πάτωμα πεσμένη.
Το πλοίο χάθηκε, βυθίστηκε μες στον ορίζοντα,
καθώς η αυγή, πορτοκαλί προσθέτει
και κόκκινο, στο άδειο της το βλέμμα.

 

_

γράφει ο Τάσος Κυρτάσογλου

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου