Οι γυρολόγοι και ο θάνατος

18.07.2016

sky-black_b

Η θλίψη νίκησε τα καλοκαίρια
και ρίζωσε στα κοκκινόχρωμα τα δειλινά
Στις αυλές οι τριανταφυλλιές
ξέχασαν τα τραγούδια τους
Κι οι πυγολαμπίδες χάθηκαν
μέσα στα μάτια της παγωμένης νύχτας
Ξεράθηκαν οι λεμονιές στα περιβόλια
Κι οι μνήμες κρύφτηκαν
κάτω από τους σκουριασμένους τροχούς του χρόνου
Στα έρημα χωριά οι μανάδες (από μίσος για τη λησμονιά)
κοιτούν τον ουρανό
μήπως και φανούν οι γυρολόγοι των άστρων,
κοντά στο μεσημέρι
Αυτή είναι η ώρα που διαλέγει (τις περισσότερες φορές)
ο θάνατος κι έρχεται,
βγαίνοντας απ’ τα στερεμένα ρέματα,
σαν κατάρα που βρήκε αφύλακτη
την άγια πολιτεία…

-

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Πεσιμισμός, δοσμένος με πολύ όμορφες εικόνες, αφήνει μια θλίψη, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι θα γευτούμε το θάνατο κάποια μέρα. Πεθαίνουμε γιατί γεννηθήκαμε!Ευτυχώς όμως υπάρχουν κάποιοι “τυχεροί”, που προγεύονται της αιώνιας ζωής κε Τριάντη και μας δίνουν ελπίδα.Μπράβο για το καλογραμμένο σας ποίημα.

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μελαγχολικό…
    Δυνατό…
    Αληθινό…
    ΟΠΩΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ…..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου