Οι Παγιδευτές, του Γιώργου Σκούρτη

3.11.2018

σχόλια

Ο Γιώργος Σκούρτης σίγουρα δε χρειάζεται συστάσεις από εμένα. Σίγουρα δεν τις χρειάζεται και από κανέναν μας. Άλλωστε τα έργα του μας τον έχουν γνωρίσει, αλλά όχι μόνο αυτά, τον έχουν κάνει να είναι ένα μέρος της νεώτερης συνείδησής μας. Έχουν λειτουργήσει ως ένα είδος καταλύτη στο θυμικό και στο υποσυνείδητό του λαού μας.

Και δεν είναι φυσικά μονάχα τα θεατρικά του κείμενα αυτά που έχουν βάλει τόσο ανεξίτηλα τη σφραγίδα τους στην ελληνική γραμματεία αλλά γενικότερα όλη του η εργογραφία. Θα τολμήσω να πω ότι αυτό που έχει αφήσει ο Γιώργος Σκούρτης μέχρι στιγμή στην Ελλάδα είναι ένα «χνάρι» βαθύ. Σαν ένα ίχνος ενός ανθρώπου επάνω σε μια λασπωμένη δημοσιά, που ξεραίνεται από τον αέρα και μένει εκεί όσος χρόνος κι αν περάσει. Έτσι έχει μείνει και το αποτύπωμά του στη «λασπωμένη αυτή δημοσιά» του ’70 και εντεύθεν.

«Οι Παγιδευτές» θα έρθουν λοιπόν το 2017 και θα κλείσουν τον κύκλο της θεατρικής πενταλογίας του (Οι Νταντάδες, Οι Μουσικοί, Οι Εκτελεστές, Οι Ηθοποιοί, Οι Παγιδευτές). Το θέμα του έργου του κι εδώ το ίδιο βασανιστικό για τον ίδιο, άρα και για τον κάθε άνθρωπο: η Εξουσία. Η παγίδευση του κάθε ελεύθερου νου από αυτήν. Όπλο της εδώ, το τελευταίο καταφύγιο του ανθρώπου: ο έρωτας. Η ολοκληρωτική κυρίευση τού κάθε εναπομείναντα ανθρώπου και η άνευ όρων υποδούλωσή του με όπλο ένα κορίτσι. Όπως όμως ο Σοφοκλής δίδαξε ότι: «Έρως ανίκατε μάχαν…» έτσι και η ελπίδα πιθανόν να είναι ανίκητη. Και τίποτα να μην τελειώνει ποτέ. Και τα πάντα να συνεχίζονται, ακόμα και αυτή «η πάλη να συνεχίζεται» επ’ άπειρον, όπως σημειώνει και ο συγγραφέας σε σημείωμά του. Προς μια λύση, θα έλεγα, που καρτερείται, αλλά δεν φαίνεται όμως και να μας πλησιάζει σύντομα.

Δύο πρόσωπα επί σκηνής, ένα ακόμα που θα μπορούσα να πω ότι σχεδόν ίπταται, νοερό, νοητό και αιθέριο. Δύο λοιπόν άνθρωποι που πρέπει να κυριεύσουν, να γίνουν τρόπω τίνα «δυνάστες» ο ένας του άλλου παγιδεύοντας κι εξοντώνοντας αλλήλους. Ένα παιχνίδι κυριαρχίας, δόλου και εξαπάτησης με μοναδικό έπαθλο την Ψυχή, το Είναι, την καθ’ ολοκληρίαν παράδοση του ατόμου σε μία δύναμη πέρα από κάθε Άνθρωπο, εντελώς ανοίκεια για τον Άνθρωπο και το κυριότερο ενάντια σε κάθε Άνθρωπο. Στην απόλυτη δύναμη της κάθε Εξουσίας.

 

_

γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος από τη σελίδα Βιβλιοσημεία

αναρτήθηκε από τη Λιάνα Τζιμογιάννη για το τοβιβλίο.net

Ακολουθήστε μας

Αναζητώντας τη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, του Γεωργίου Αναπνιώτη

Αναζητώντας τη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, του Γεωργίου Αναπνιώτη

Ο Γεώργιος Αναπνιώτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (Mimar Sinan Universitesi). Το 1966 αναγκάστηκε να διαφύγει στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με αρχιτεκτονικά γραφεία ενώ στη συνέχεια μελέτησε και επέβλεψε...

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Ομάδα σύνταξης

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Συνήθως όταν διαλέγουμε παραμύθια ψάχνουμε αυτά που έχουν ένα κοινωνικό μήνυμα να περάσουν, αυτά που είναι διασκεδαστικά ή αυτά που κινητοποιούν τις δεξιότητες των παιδιών. Τα τελευταία χρόνια η παιδική λογοτεχνία καταπιάνεται όλο και συχνότερα με πιο «δύσκολες»...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου