Οι φίλοι

18.10.2016

depression_b

Οι φίλοι μου κοιμούνται με τα σκουπιδιάρικα.

Δεν τους αφήνει

Το άδικο.

Είναι απομεινάρια μέρας

Ξεχασμένα.

Πουλιά χωρίς φτερά.

Κρεμασμένα άπιαστα ρούχα στο βορά.

Ερειπωμένες πόλεις.

Ζεστά χέρια,

σκοτεινά μάτια.

Πίνακες μουτζουρωμένοι

ταξιδιάρικοι.

Στα σκουπιδιάρικα

τα φτερά.

Άκου το θρήνο των μηχανών.

Κλαίνε για αυτούς.

Για εμάς.

Και μετά γύρνα πλευρό.

Ούτε που σε αφορά.

 

_

γράφει η Έφη Γεωργάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Voula Kotsopoulou

    Δεν τολμώ εύκολα να διαβασω ποίηση, φοβάμαι μηπως δεν αντιληφθώ το θέμα του ποιητή ή μηπως ακομα απογοητευτώ και δεν μπορω να ξαναπώ:”λατρεύω την ποίηση”
    Σ’ευχαριστω που με έκανες για μια ακομα φορά να πω:”λατρεύω την ποίηση”
    Μεγαλο Μπραβο Εφη μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου