Οι Χαμένοι Π.

Δημοσίευση: 26.03.2022

Ετικέτες

Κατηγορία

Ανήκουμε στο φως

εμείς,

ακούστηκε ο ποιητής 

να ψιθυρίζει,

χαράζοντας πάνω στους τοίχους, 

μ’ αυτόματη γραφή

με τα νύχια του,

μέχρι που στέρεψαν,

ακαταλαβίστικους στίχους 

στο σκοτάδι.

 

Τα ποιήματά μας 

είναι γεμάτα από θεούς,

συνέχισε σιγοτραγουδώντας.

Αυτή τη φορά, ξαπλωμένος μπρούμυτα,

χάραζε με τη μύτη του 

παράξενα σχήματα, 

παραμερίζοντας τη σκόνη

από την τέφρα του προηγούμενου ποιητή,

που είχε καλύψει το πάτωμα

του κελιού του

απ’ άκρη σ’ άκρη.

 

Η ομορφιά μας 

παίρνει χρώμα κατακόκκινο 

πάνω σε κάθε τι 

χαμένο

που δεν σταμάτησε ποτέ 

να κινείται,

αυτήν τη φορά διαμαρτυρήθηκε 

στέκοντας πίσω από την 

πόρτα του κελιού του 

με μάτια ανοιχτά, 

μα δίχως κόρες να τα 

σημαδεύουν.

 

Εμείς θα σας βρούμε

την έξοδο από τη

θλιβερή πόλη,

μακριά από τον αιώνιο πόνο, 

γιατί εμείς ανήκουμε στους Χαμένους

–τώρα πια είχε γραπώσει 

και με τα δυο του, άμαθα από δουλειά 

κι αδύναμα χέρια, 

τα όρθια κάγκελα 

της μαντεμένιας και πυράντοχης 

πόρτας του κελιού του,

τραντάζοντάς τα

μ’ όλη του τη δύναμη, 

και κραύγαζε, μέχρι που 

έκλεισε η φωνή του 

και τυλίχτηκε στις φλόγες 

που ο ίδιος είχε, εν αγνοία του, χαράξει

στους τοίχους και το πάτωμα

του κελιού του.

 

Τον άκουσαν 

οι καλοί άνθρωποι

κι έτρεξαν.

Μα ήταν πια αργά.

Δεν έμεινε τίποτα

από αυτόν

για να διηγηθούν! 

 

_

γράφει ο Θεόδωρος Μακρής

Ακολουθήστε μας

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

Η κανάτα

Η κανάτα

Μέσα σε ένα σκοτεινό ξύλινο κουτί Μια γυάλινη κανάτα με κρασί Αδειάζει σε μια τρύπια κούπα Που δεν θα γεμίσει ποτέ Χύνεται το κρασί πάνω στα θραύσματα Ποτίζει το ξύλο Σαπίζει και φυτρώνει βλαστός αναρριχητικός Λέγεται μίσος Τα φύλλα του ο θυμός Αν δεν ανοίξεις το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου